പരിണാമവാദം ശാസ്ത്രവിരുദ്ധമോ?

പരിണാമസിദ്ധാന്തത്തിലെ ശാസ്ത്രീയ പ്രതിസന്ധികളും സമകാലിക വെല്ലുവിളികളും: 2

സൈനുദ്ദീൻ മന്ദലാംകുന്ന്.

ആധുനിക ജീവശാസ്ത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ രഹസ്യം ജീവന്റെ ഉത്ഭവമല്ല, മറിച്ച് ജീവന്റെ നിർദ്ദേശാവലിയായ ‘വിവരങ്ങളുടെ’ (Biological Information) ഉത്ഭവമാണ്. ഡിഎൻഎ എന്ന തന്മാത്രയെ ഒരു കമ്പ്യൂട്ടർ കോഡിനോടോ ഡിജിറ്റൽ ഭാഷയോടോ ഉപമിക്കാം. മൈക്രോസോഫ്റ്റ് സ്ഥാപകൻ ബിൽ ഗേറ്റ്സ് നിരീക്ഷിച്ചതുപോലെ, “ഡിഎൻഎ നമ്മൾ ഇതുവരെ വികസിപ്പിച്ചെടുത്ത ഏതൊരു സോഫ്റ്റ്‌വെയറിനേക്കാളും സങ്കീർണ്ണമായ ഒരു പ്രോഗ്രാം ആണ്.”

പരിണാമവാദത്തിന് വെല്ലുവിളി ഉയർത്തുന്ന
ഇൻഫർമേഷൻ തിയറിയും ജീവന്റെ സങ്കീർണ്ണതയും

ജീവന്റെ അടിസ്ഥാനം വിവരങ്ങളാണ് (Information). ഡിഎൻഎ എന്നത് അമിനോ ആസിഡുകളുടെ ക്രമം നിർണ്ണയിക്കുന്ന ഒരു ഡിജിറ്റൽ കോഡ് പോലെയാണ് പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. സ്റ്റീഫൻ മേയർ (Stephen Meyer), വെർണർ ഗിറ്റ് (Werner Gitt) തുടങ്ങിയവർ ഇൻഫർമേഷൻ തിയറി ഉപയോഗിച്ച് പരിണാമ സിദ്ധാന്തത്തെ വിമർശിക്കുന്നു. വെർണർ ഗിറ്റ് വിവരങ്ങളെ അഞ്ച് തലങ്ങളായി തിരിക്കുന്നു:
സ്റ്റാറ്റിസ്റ്റിക്സ്-സിഗ്നലുകളുടെ അളവ്, സിന്റാക്സ്-വ്യാകരണ നിയമങ്ങൾ, സെമാന്റിക്സ്-അർത്ഥം, പ്രാഗ്മാറ്റിക്സ്-പ്രവൃത്തി, അപ്പോബെറ്റിക്സ്- ലക്ഷ്യം അല്ലെങ്കിൽ ഫലം എന്നിവയാണവ. പ്രകൃതിയിലെ ഭൗതിക ശക്തികൾക്ക് വിവരങ്ങളുടെ താഴ്ന്ന തലങ്ങളെ (സ്റ്റാറ്റിസ്റ്റിക്സ്) വിശദീകരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞേക്കാം, എന്നാൽ അർത്ഥവും ലക്ഷ്യവുമുള്ള വിവരങ്ങൾ (സെമാന്റിക്സ്, അപ്പോബെറ്റിക്സ്) രൂപപ്പെടാൻ ഒരു ബുദ്ധിപരമായ ഉറവിടം (Intelligence) ആവശ്യമാണെന്ന് ഇവർ വാദിക്കുന്നു. ക്രമരഹിതമായ മാറ്റങ്ങളിലൂടെ ഒരു പുതിയ സോഫ്റ്റ്‌വെയർ കോഡ് ഉണ്ടാകാൻ സാധ്യതയില്ലാത്തതുപോലെ തന്നെ, ക്രമരഹിതമായ മ്യൂട്ടേഷനുകളിലൂടെ പുതിയ ജൈവ വിവരങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കാൻ കഴിയില്ലെന്നാണ് ഇവരുടെ പക്ഷം. ഇക്കാര്യം കൂടുതൽ വിശദാംശങ്ങളോടെ നമുക്ക് ചർച്ച ചെയ്യാം:

ഇൻഫർമേഷൻ തിയറിയും (Information Theory) ജീവശാസ്ത്രവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം ആധുനിക ശാസ്ത്ര സംവാദങ്ങളിലെ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ ഒന്നാണ്. ഡിഎൻഎയുടെ കണ്ടെത്തലോടെ ജീവൻ എന്നത് കേവലം ദ്രവ്യവും (Matter) ഊർജ്ജവും (Energy) മാത്രമല്ല, മറിച്ച് ‘വിവരങ്ങൾ’ (Information) കൂടി ചേർന്നതാണെന്ന് ശാസ്ത്രലോകം തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

പരിണാമവാദത്തിന് മുന്നിലെ വെല്ലുവിളികൾ

ആധുനിക ജീവശാസ്ത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ രഹസ്യം ജീവന്റെ ഉത്ഭവമല്ല, മറിച്ച് ജീവന്റെ നിർദ്ദേശാവലിയായ ‘വിവരങ്ങളുടെ’ (Biological Information) ഉത്ഭവമാണ്. ഡിഎൻഎ എന്ന തന്മാത്രയെ ഒരു കമ്പ്യൂട്ടർ കോഡിനോടോ ഡിജിറ്റൽ ഭാഷയോടോ ഉപമിക്കാം. മൈക്രോസോഫ്റ്റ് സ്ഥാപകൻ ബിൽ ഗേറ്റ്സ് നിരീക്ഷിച്ചതുപോലെ, “ഡിഎൻഎ നമ്മൾ ഇതുവരെ വികസിപ്പിച്ചെടുത്ത ഏതൊരു സോഫ്റ്റ്‌വെയറിനേക്കാളും സങ്കീർണ്ണമായ ഒരു പ്രോഗ്രാം ആണ്.”

എന്താണ് ഇൻഫർമേഷൻ തിയറി?

ക്ലോഡ് ഷാനൻ വികസിപ്പിച്ചെടുത്ത ഇൻഫർമേഷൻ തിയറി പ്രധാനമായും ഡാറ്റാ കൈമാറ്റത്തെക്കുറിച്ചാണ് സംസാരിക്കുന്നത്. എന്നാൽ ജീവശാസ്ത്രത്തിൽ ഇതിന് ആഴത്തിലുള്ള അർത്ഥങ്ങളുണ്ട്. സ്റ്റീഫൻ മേയറെപ്പോലുള്ള ചിന്തകർ വാദിക്കുന്നത്, ജീവന്റെ അടിസ്ഥാനം ‘സ്പെസിഫൈഡ് കോംപ്ലക്സിറ്റി’ (Specified Complexity) ആണെന്നാണ്. ഉദാഹരണത്തിന്, ‘ABCABC’ എന്നത് ക്രമമുള്ളതാണ് (Order), എന്നാൽ അതിന് അർത്ഥമില്ല. ‘XJHDGF’ എന്നത് സങ്കീർണ്ണമാണ് (Complex), പക്ഷേ അതിനും അർത്ഥമില്ല. എന്നാൽ ‘HELLO’ എന്നത് സങ്കീർണ്ണവും ഒപ്പം ഒരു പ്രത്യേക അർത്ഥം വഹിക്കുന്നതുമാണ്. ഡിഎൻഎയിലെ കോഡുകൾ ഇത്തരത്തിൽ ലക്ഷ്യബോധമുള്ള വിവരങ്ങളാണ്.

വെർണർ ഗിറ്റിന്റെ വിവരശ്രേണി (Information Hierarchy)

പ്രശസ്ത ഇൻഫർമേഷൻ സയന്റിസ്റ്റ് വെർണർ ഗിറ്റ് വിവരങ്ങളെ അഞ്ച് തലങ്ങളായി തരംതിരിക്കുന്നു. പരിണാമ സിദ്ധാന്തം എവിടെയാണ് പരാജയപ്പെടുന്നത് എന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ ഈ വർഗ്ഗീകരണം സഹായിക്കും:
സ്റ്റാറ്റിസ്റ്റിക്സ് (Statistics):
അക്ഷരങ്ങളുടെയോ ചിഹ്നങ്ങളുടെയോ എണ്ണം. (ഉദാഹരണത്തിന് ഡിഎൻഎയിലെ നൈട്രജൻ ബേസുകളുടെ എണ്ണം).
സിന്റാക്സ് (Syntax): വിവരങ്ങൾ ക്രമീകരിച്ചിരിക്കുന്ന വ്യാകരണ നിയമങ്ങൾ.
സെമാന്റിക്സ് (Semantics): ആ ചിഹ്നങ്ങൾ നൽകുന്ന അർത്ഥം. (അമിനോ ആസിഡുകൾ നിർമ്മിക്കാനുള്ള സന്ദേശം).
പ്രാഗ്മാറ്റിക്സ് (Pragmatics): ഈ വിവരങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് നടത്തുന്ന പ്രവൃത്തി. (പ്രോട്ടീൻ നിർമ്മാണം).
അപ്പോബെറ്റിക്സ് (Apobetics): ആ വിവരങ്ങളുടെ ആത്യന്തികമായ ലക്ഷ്യം. (ജീവന്റെ നിലനിൽപ്പും വളർച്ചയും).
ഭൗതികശക്തികൾക്കും പരിണാമത്തിലെ ‘നാച്ചുറൽ സെലക്ഷനും’ സ്റ്റാറ്റിസ്റ്റിക്സ്, സിന്റാക്സ് എന്നിവയിൽ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്താൻ കഴിഞ്ഞേക്കാം. എന്നാൽ അർത്ഥവും (Semantics) ലക്ഷ്യവും (Apobetics) ഭൗതിക പദാർത്ഥങ്ങളിൽ നിന്ന് സ്വയം ഉണ്ടാവുക അസാധ്യമാണെന്ന് ഗിറ്റ് വാദിക്കുന്നു.

പ്രധാന വെല്ലുവിളികൾ

പരമ്പരാഗത ഡാർവീനിയൻ പരിണാമവാദം പ്രധാനമായും ‘മ്യൂട്ടേഷൻ’ (Mutation), ‘നാച്ചുറൽ സെലക്ഷൻ’ (Natural Selection) എന്നീ രണ്ട് കാര്യങ്ങളിലാണ് വിശ്വസിക്കുന്നത്. എന്നാൽ ഇൻഫർമേഷൻ തിയറി ഈ വാദങ്ങളെ താഴെ പറയുന്ന രീതിയിൽ പ്രതിരോധിക്കുന്നു:
വിവരങ്ങളുടെ വർദ്ധനവ് (Increase of Information):
മ്യൂട്ടേഷനുകൾ മിക്കപ്പോഴും നിലവിലുള്ള വിവരങ്ങളിൽ വരുന്ന തെറ്റുകളാണ് (Errors). ഒരു പുസ്തകം ടൈപ്പ് ചെയ്യുമ്പോൾ വരുന്ന തെറ്റുകൾ കൊണ്ട് ആ പുസ്തകത്തിന്റെ മൂല്യം വർദ്ധിക്കില്ല എന്നതുപോലെ, ക്രമരഹിതമായ മാറ്റങ്ങളിലൂടെ കൂടുതൽ സങ്കീർണ്ണമായ പുതിയ ജൈവ വിവരങ്ങൾ (Genetic Information) ഉണ്ടാകാൻ സാധ്യതയില്ല.
സോഫ്റ്റ്‌വെയർ അനലജി:
ഒരു കമ്പ്യൂട്ടർ കോഡിൽ യാദൃശ്ചികമായി മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തിയാൽ അത് മെച്ചപ്പെട്ട പുതിയൊരു സോഫ്റ്റ്‌വെയർ ആയി മാറില്ല, പകരം സിസ്റ്റം തകരാറിലാവുകയേ ഉള്ളൂ. ജീവന്റെ കാര്യത്തിലും ഇത് സമാനമാണ്.
ബുദ്ധിപരമായ ഉറവിടം (Intelligence):
ഇൻഫർമേഷൻ തിയറിയുടെ അടിസ്ഥാന നിയമമനുസരിച്ച്, അർത്ഥവത്തായ വിവരങ്ങൾ ഉണ്ടാകണമെങ്കിൽ അതിന് പിന്നിൽ ഒരു ബുദ്ധിപരമായ സ്രോതസ്സ് (Intelligent Source) ഉണ്ടായിരിക്കണം. പ്രകൃതിയിലെ ഭൗതിക നിയമങ്ങൾക്ക് (Gravity, Magnetism etc.) ക്രമമുണ്ടാക്കാൻ കഴിയും (ഉദാഹരണത്തിന് സ്ഫടിക രൂപങ്ങൾ), എന്നാൽ അവയ്ക്ക് ‘വിവരങ്ങൾ’ കൈമാറാൻ കഴിയില്ല.

ചുരുക്കത്തിൽ ഇൻഫർമേഷൻ തിയറി മുന്നോട്ടുവെക്കുന്ന പ്രധാന ചോദ്യം ഇതാണ്: ഭൗതികമായ വസ്തുക്കൾക്ക് (ഡിഎൻഎ തന്മാത്രകൾ) എങ്ങനെ അഭൗതികമായ വിവരങ്ങളെ (Information) ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയുന്നു? പുസ്തകത്തിലെ മഷിക്ക് അക്ഷരങ്ങളുണ്ടാക്കാൻ കഴിയും, പക്ഷേ ആ അക്ഷരങ്ങൾ കോർത്തിണക്കി ഒരു കഥയുണ്ടാക്കാൻ മഷിക്കാവില്ല; അതിന് ഒരു എഴുത്തുകാരൻ വേണം. ജീവന്റെ കോഡുകളും ഇത്തരത്തിൽ ഒരു ‘എഴുത്തുകാരന്റെ’ അല്ലെങ്കിൽ ഒരു ‘ബുദ്ധിയുടെ’ സാന്നിധ്യം വിളിച്ചോതുന്നു എന്നാണ് സ്റ്റീഫൻ മേയറെയും വെർണർ ഗിറ്റിനെയും പോലുള്ളവർ വാദിക്കുന്നത്. ഇത് പരിണാമ സിദ്ധാന്തത്തിന്റെ ഭൗതികവാദപരമായ അടിത്തറയെ ശക്തമായി ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു.

തെർമോഡൈനാമിക്സും പരിണാമവും തമ്മിലുള്ള വൈരുദ്ധ്യം അഥവാ
പരിണാമവാദം ശാസ്ത്രവിരുദ്ധമോ?

ഭൗതികശാസ്ത്രത്തിലെ താപഗതിക നിയമങ്ങൾ (Laws of Thermodynamics), പ്രത്യേകിച്ച് രണ്ടാം നിയമം, പ്രപഞ്ചത്തിലെ ക്രമം (Order) എപ്പോഴും കുറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുമെന്നും ഡിസോർഡർ (Entropy) വർദ്ധിക്കുമെന്നും പ്രസ്താവിക്കുന്നു. എന്നാൽ പരിണാമ സിദ്ധാന്തം വിഭാവനം ചെയ്യുന്നത് ലളിതമായ രൂപങ്ങളിൽ നിന്ന് അതീവ സങ്കീർണ്ണമായ രൂപങ്ങളിലേക്കുള്ള ക്രമപരമായ വളർച്ചയാണ്. ഭൂമി ഒരു തുറന്ന സംവിധാനം (Open system) ആണെന്നും സൂര്യനിൽ നിന്നുള്ള ഊർജ്ജം ഉപയോഗിച്ച് ഈ പ്രശ്നം പരിഹരിക്കാമെന്നും പരിണാമവാദികൾ വാദിക്കാറുണ്ട്. എന്നാൽ, ഗ്രാന്റ്‌വിൽ സ്യൂവൽ (Granville Sewell) പോലെയുള്ള ഗണിതശാസ്ത്രജ്ഞർ ഈ വാദത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു. കേവലം ഊർജ്ജം ലഭിക്കുന്നത് കൊണ്ട് മാത്രം ക്രമരഹിതമായ ആറ്റങ്ങൾ സങ്കീർണ്ണമായ കമ്പ്യൂട്ടറുകളോ ഡിഎൻഎയോ ആയി മാറില്ലെന്ന് അദ്ദേഹം ഗണിതശാസ്ത്രപരമായി തെളിയിക്കുന്നു. ക്രമം വർദ്ധിക്കണമെങ്കിൽ ഊർജ്ജത്തോടൊപ്പം ആ ഊർജ്ജത്തെ കൃത്യമായി വിനിയോഗിക്കാനുള്ള വിവരങ്ങളും (Information) സംവിധാനങ്ങളും ആവശ്യമാണ്. ഈ കാര്യം കൂടുതൽ വിശദാംശങ്ങളോടെ വിശദീകരിക്കാം:

താപഗതികവും പരിണാമവും: ക്രമവും ക്രമരാഹിത്യവും തമ്മിലുള്ള ശാസ്ത്രീയ സംഘർഷം

ഭൗതികശാസ്ത്രത്തിലെ ഏറ്റവും മൗലികമായ നിയമങ്ങളും ജീവശാസ്ത്രത്തിലെ പരിണാമ സിദ്ധാന്തവും തമ്മിലുള്ള പൊരുത്തക്കേടുകളെക്കുറിച്ചുള്ള ചർച്ചകൾക്ക് ശാസ്ത്രചരിത്രത്തോളം പഴക്കമുണ്ട്. പ്രപഞ്ചം സ്വാഭാവികമായി നാശത്തിലേക്കും ക്രമരാഹിത്യത്തിലേക്കും നീങ്ങുന്നു എന്ന് ഭൗതികശാസ്ത്രം പറയുമ്പോൾ, ജീവൻ ലളിത രൂപങ്ങളിൽ നിന്ന് സങ്കീർണ്ണതയിലേക്ക് സ്വയം വളരുന്നു എന്ന് പരിണാമം വാദിക്കുന്നു. ഈ വൈരുദ്ധ്യത്തിന്റെ കാതൽ താപഗതികത്തിലെ രണ്ടാം നിയമമാണ്.

എൻട്രോപ്പിയും രണ്ടാം നിയമവും (Entropy and the Second Law)

താപഗതികത്തിലെ രണ്ടാം നിയമം അനുസരിച്ച്, ഒരു സംവൃത വ്യൂഹത്തിൽ (Closed System) എപ്പോഴും എൻട്രോപ്പി (Entropy) അഥവാ ക്രമരാഹിത്യം വർദ്ധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും. താപം ഉയർന്ന ഊർജ്ജ നിലയിൽ നിന്ന് താഴ്ന്ന നിലയിലേക്ക് ഒഴുകുകയും, പ്രയോജനപ്പെടുത്താവുന്ന ഊർജ്ജം കുറയുകയും ചെയ്യുന്നു. ലളിതമായി പറഞ്ഞാൽ, കാര്യങ്ങൾ സ്വയം വിഘടിക്കാനും നശിക്കാനുമാണ് പ്രവണത കാണിക്കുന്നത്. ഒരു കെട്ടിടം കാലപ്പഴക്കത്താൽ തകർന്നടിയുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്, എന്നാൽ കല്ലുകൾ സ്വയം ചേർന്ന് ഒരു കെട്ടിടമാകുന്നത് പ്രകൃതിനിയമങ്ങൾക്ക് വിരുദ്ധമാണ്. പരിണാമവാദികളുടെ ഇവ്വിഷയകമായ വാദഗതികൾ വൈരുദ്ധ്യങ്ങൾ നിറഞ്ഞതും അസംബന്ധവുമാകുന്നത് അതുകൊണ്ട് തന്നെയാണ്.

പരിണാമവാദക്കാരുടെ അവകാശവാദവും ‘തുറന്ന വ്യൂഹം’ എന്ന വാദവും

പരിണാമ സിദ്ധാന്തം വിഭാവനം ചെയ്യുന്നത് ഇതിന് നേർവിപരീതമായ പ്രക്രിയയാണ്. ദശലക്ഷക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ കൊണ്ട് അജൈവ തന്മാത്രകൾ ക്രമീകരിക്കപ്പെട്ട് ഡി.എൻ.എ ആയും, കോശങ്ങളായും, ഒടുവിൽ മനുഷ്യ മസ്തിഷ്കം പോലുള്ള അതീവ സങ്കീർണ്ണമായ സംവിധാനങ്ങളായും മാറി എന്ന് ഇത് പഠിപ്പിക്കുന്നു.
ഭൂമി ഒരു തുറന്ന വ്യൂഹം (Open System) ആണെന്നും സൂര്യനിൽ നിന്ന് നിരന്തരം ഊർജ്ജം ലഭിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനാൽ എൻട്രോപ്പി നിയമം ഇവിടെ ബാധകമല്ലെന്നുമാണ് പരിണാമവാദികൾ ഇതിന് നൽകുന്ന മറുപടി. സൂര്യനിൽ നിന്നുള്ള ഊർജ്ജം ഉപയോഗിച്ച് ഭൂമിയിൽ ക്രമം (Order) വർദ്ധിക്കാൻ സാധിക്കുമെന്ന് അവർ വാദിക്കുന്നു.

ഊർജ്ജം മാത്രം മതിയോ? ഗ്രാന്റ്‌വിൽ സ്യൂവലിന്റെ ചോദ്യങ്ങളെ മറികടക്കുന്നതെങ്ങനെ?

ഗണിതശാസ്ത്രജ്ഞനായ ഗ്രാന്റ്‌വിൽ സ്യൂവൽ (Granville Sewell) ഉയർത്തുന്ന വിമർശനം ഇവിടെയാണ് പ്രസക്തമാകുന്നത്. ഒരു സംവിധാനത്തിലേക്ക് ഊർജ്ജം പ്രവേശിക്കുന്നു എന്നത് കൊണ്ട് മാത്രം അവിടെ ക്രമം ഉണ്ടാകണമെന്നില്ല. ഉദാഹരണത്തിന്, ഒരു കാട്ടുതീ ഒരു വനത്തിലേക്ക് വൻതോതിൽ ഊർജ്ജം എത്തിക്കുന്നു, എന്നാൽ അത് ക്രമത്തെയല്ല, മറിച്ച് വിനാശത്തെയാണ് ഉണ്ടാക്കുന്നത്.
ഒരു തുറന്ന വ്യൂഹത്തിലും എൻട്രോപ്പി കുറയണമെങ്കിൽ സ്യൂവൽ രണ്ട് കാര്യങ്ങൾ അനിവാര്യമാണെന്ന് ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു:
ആദ്യത്തേത് ഊർജ്ജം (Energy) അഥവാ പുറത്തു നിന്നുള്ള ഇന്ധനം. രണ്ടാമത്തേത് വിവരങ്ങൾ/സംവിധാനങ്ങൾ (Information/Mechanism) അഥവാ ലഭിക്കുന്ന ഊർജ്ജത്തെ ഉപയോഗപ്രദമായ രീതിയിൽ പരിവർത്തനം ചെയ്യാനുള്ള ബ്ലൂപ്രിന്റും എൻജിനീയറിങ് സംവിധാനവും.
സൂര്യപ്രകാശം ഒരു ചത്ത മരത്തിൽ പതിക്കുമ്പോൾ അത് ആ മരത്തെ കൂടുതൽ വേഗത്തിൽ ദ്രവിപ്പിക്കുകയേ ഉള്ളൂ. എന്നാൽ അതേ പ്രകാശം ഒരു ജീവനുള്ള മരത്തിൽ പതിക്കുമ്പോൾ പ്രകാശസംശ്ലേഷണം (Photosynthesis) നടക്കുന്നു. ഇവിടെ ഊർജ്ജത്തെ ക്രമമാക്കി മാറ്റുന്നത് ചെടിയുടെ ഉള്ളിലുള്ള അതീവ സങ്കീർണ്ണമായ ജനിതക വിവരങ്ങളും സംവിധാനങ്ങളുമാണ്. ഈ വിവരങ്ങൾ എവിടെ നിന്ന് വന്നു എന്നതാണ് പ്രധാന ചോദ്യം.

വിവര സിദ്ധാന്തവും താപഗതികവും (Information Theory)

ആധുനിക ശാസ്ത്രം എൻട്രോപ്പിയെ വിവരങ്ങളുമായി (Information) ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു. താഴ്ന്ന എൻട്രോപ്പി എന്നാൽ ഉയർന്ന വിവര ശേഖരം എന്നാണ് അർത്ഥം. ഒരു ഡി.എൻ.എ തന്മാത്രയിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുന്ന വിവരങ്ങൾ യാദൃശ്ചികമായ രാസപ്രവർത്തനങ്ങളിലൂടെ ഉണ്ടാകാൻ സാധ്യതയില്ലെന്ന് സ്യൂവലിനെപ്പോലുള്ളവർ വാദിക്കുന്നു.
താപഗതികത്തിന്റെ രണ്ടാം നിയമം പറയുന്ന ‘എൻട്രോപ്പി വർദ്ധനവ്’ കേവലം താപോർജ്ജത്തിൽ മാത്രമല്ല, വിവരങ്ങളുടെ തലത്തിലും (Informational Entropy) ബാധകമാണ്. ബാഹ്യമായ ഒരു ബുദ്ധിശക്തിയോ അല്ലെങ്കിൽ മുൻകൂട്ടി നിശ്ചയിച്ച വിവരങ്ങളോ ഇല്ലാതെ അചേതന വസ്തുക്കൾക്ക് സ്വയം വിവരങ്ങൾ നിർമ്മിക്കാൻ കഴിയില്ല എന്നത് ഗണിതശാസ്ത്രപരമായ വസ്തുതയാണ്.

ചുരുക്കത്തിൽ താപഗതിക നിയമങ്ങൾ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ പതനത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ, പരിണാമം അതിന്റെ ഉന്നമനത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നു. സൂര്യനിൽ നിന്നുള്ള ഊർജ്ജം ഭൂമിയിലെത്തുന്നു എന്നത് ശരിയാണെങ്കിലും, ആ ഊർജ്ജത്തെ ജീവന്റെ സങ്കീർണ്ണതകളിലേക്ക് നയിക്കാൻ ആവശ്യമായ ‘വിവരങ്ങൾ’ (Information) ഭൗതിക പ്രക്രിയകളിലൂടെ മാത്രം രൂപപ്പെടുക അസാധ്യമാണ്. അതിനാൽ, താപഗതികവും പരിണാമവും തമ്മിലുള്ള സംഘർഷം കേവലം ഊർജ്ജത്തിന്റെ പ്രശ്നമല്ല, മറിച്ച് ‘വിവരങ്ങളുടെ ഉത്ഭവ’ത്തിന്റെ പ്രശ്നമാണ്. പ്രകൃതിയിലെ ക്രമം താനേ ഉണ്ടാകുന്നതല്ല, മറിച്ച് കൃത്യമായ ഒരു സംവിധാനത്തിന്റെ ഫലമാണെന്ന വാദത്തിന് ഇത് കൂടുതൽ ബലം നൽകുന്നു.

ജീവിത വൃക്ഷത്തിന്റെ തകർച്ചയും ജനിതക പൊരുത്തക്കേടുകളും

ഡാർവിൻ വിഭാവനം ചെയ്ത ‘ജീവിത വൃക്ഷം’ (Tree of Life) എല്ലാ ജീവികളും ഒരേ പൂർവ്വികനിൽ നിന്ന് ശാഖകളായി പിരിഞ്ഞുണ്ടായതാണെന്ന് അവകാശപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ ആധുനിക ജനിതക പഠനങ്ങൾ ഈ വൃക്ഷത്തിന്റെ നിലനിൽപ്പിനെത്തന്നെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു. ജീവികളുടെ ശരീരഘടന അനുസരിച്ച് തയ്യാറാക്കിയ വൃക്ഷങ്ങളും (Morphological trees) അവയുടെ ഡിഎൻഎ അനുസരിച്ച് തയ്യാറാക്കിയ വൃക്ഷങ്ങളും (Molecular trees) പലപ്പോഴും പരസ്പരവിരുദ്ധമാണ്.
യൂണിവേഴ്സിറ്റി ഓഫ് ബാത്ത് നടത്തിയ പഠനമനുസരിച്ച്, നാം ഇതുവരെ വിശ്വസിച്ചിരുന്ന പല പരിണാമ വൃക്ഷങ്ങളും തെറ്റായിരിക്കാം എന്ന സാധ്യത ഊന്നിപ്പറയുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന്, ആനകളും എലികളെപ്പോലെ തോന്നിക്കുന്ന, എന്നാൽ എലി വർഗ്ഗത്തിൽ പെടാത്ത ഒരിനം ചെറിയ സസ്തനികളും (Elephant shrews) കാഴ്ചയിൽ വ്യത്യസ്തരാണെങ്കിലും അവ ഒരേ ജനിതക ശാഖയിൽ പെട്ടവരാണെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. അതേസമയം, സമാനമായ ശരീരഘടനയുള്ള പല ജീവികളും ജനിതകമായി വലിയ വ്യത്യാസം പുലർത്തുന്നു. ഇത്തരത്തിലുള്ള ‘Convergent Evolution’ (സമാന സാഹചര്യങ്ങളിൽ സ്വതന്ത്രമായി ഒരേപോലെയുള്ള മാറ്റങ്ങൾ വരുന്നത്) നവ-ഡാർവീനിയൻ മ്യൂട്ടേഷൻ-നിർദ്ധാരണ മാതൃകയ്ക്ക് വിശദീകരിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ള ഒന്നാണ്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഇന്ന് ഡാർവീനിയൻ ജീവിത വൃക്ഷം എന്ന ആശയം വലിയ പ്രതിസന്ധിയെ തന്നെ അഭിമുഖീകരിക്കുന്നുണ്ട്.
ഡാർവിനിയൻ പരിണാമ സിദ്ധാന്തത്തിന്റെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട പ്രതീകങ്ങളിലൊന്നാണ് ചാർലസ് ഡാർവിൻ വിഭാവനം ചെയ്ത ‘ജീവിത വൃക്ഷം’ (Tree of Life) എന്ന ആശയം. ഭൂമിയിലെ എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളും ഒരു പൊതു പൂർവ്വികനിൽ (Universal Common Ancestor) നിന്ന് ശാഖകളായി പിരിഞ്ഞുണ്ടായതാണെന്ന ആശയമാണ് ഇത് മുന്നോട്ടുവെക്കുന്നത്. എന്നാൽ, ഇരുപത്തിയൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ സമകാലിക ജനിതകശാസ്ത്രം (Molecular Biology) ഈ വൃക്ഷത്തിന്റെ അടിത്തറയെത്തന്നെ ഇളക്കുന്ന കണ്ടെത്തലുകളാണ് പുറത്തുകൊണ്ടുവരുന്നത്.

ശരീരഘടനയെ (Morphology) അടിസ്ഥാനമാക്കി നിർമ്മിച്ച പരിണാമ വൃക്ഷങ്ങളും, ഡി.എൻ.എ (DNA) പഠനങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള വൃക്ഷങ്ങളും തമ്മിലുള്ള വലിയ പൊരുത്തക്കേടുകൾ നവ-ഡാർവീനിയൻ (Neo-Darwinian) മാതൃകയ്ക്ക് വലിയ വെല്ലുവിളിയാണ് ഉയർത്തുന്നത്. ഈ വിഷയത്തെ സംബന്ധിച്ചുള്ള ശാസ്ത്രീയ പ്രമാണങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയ പുതിയ ചില അന്വേഷണങ്ങളെയും കണ്ടെത്തലുകളെയും ഇവിടെ വിശദീകരിക്കാം:

ശരീരഘടനയും ജനിതകവും തമ്മിലുള്ള വൈരുദ്ധ്യം

പരമ്പരാഗതമായി, ജീവികളുടെ ബാഹ്യവും ആന്തരികവുമായ ശരീരഘടനയിലെ സാമ്യതകൾ നോക്കിയാണ് (Morphology) പരിണാമ ബന്ധങ്ങൾ നിശ്ചയിച്ചിരുന്നത്. എന്നാൽ ജീവികളുടെ ജനിതകഘടന (DNA/RNA) പരിശോധിക്കാൻ തുടങ്ങിയതോടെ കഥ ആകെ മാറി. ശരീരഘടന നൽകിയ ചിത്രമല്ല ജനിതക പഠനങ്ങൾ നൽകുന്നത്.
ബ്രിട്ടനിലെ യൂണിവേഴ്സിറ്റി ഓഫ് ബാത്ത് (University of Bath) ലെ മിൽനർ സെന്റർ ഫോർ എവല്യൂഷൻ നടത്തിയ ഒരു പ്രമുഖ പഠനം വ്യക്തമാക്കുന്നത്, നാം ഇതുവരെ വിശ്വസിച്ചിരുന്ന പല പരിണാമ വൃക്ഷങ്ങളും തെറ്റായിരിക്കാം എന്നാണ്. ജീവികളുടെ ഡി.എൻ.എ വിവരങ്ങൾ വിശകലനം ചെയ്തപ്പോൾ, ശരീരഘടനയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഒരേ വർഗ്ഗത്തിൽ പെടുത്തിയിരുന്ന പല ജീവികളും ജനിതകമായി പരസ്പരബന്ധമില്ലാത്തവരാണെന്ന് കണ്ടെത്തി.
ഉദാഹരണം: ബാഹ്യരൂപത്തിൽ വലിയ വ്യത്യാസമുള്ള ആനകൾ, കടൽപ്പശുക്കൾ (Dugongs), എലികളെപ്പോലെ തോന്നിക്കുന്ന, എന്നാൽ എലി വർഗ്ഗത്തിൽ പെടാത്ത ഒരിനം ചെറിയ സസ്തനികൾ (Elephant shrews) എന്നിവ ഒരേ ജനിതക ശാഖയിലാണ് (Afrotheria) ഉൾപ്പെടുന്നത്. അതേസമയം കാഴ്ചയിൽ എലികളോട് സാമ്യമുള്ള ചെറു സസ്തനികൾ യഥാർത്ഥ എലികളുമായി ജനിതകപരമായി അകന്നുനിൽക്കുന്നു.

കോൺവർജന്റ് എവല്യൂഷൻ (Convergent Evolution) എന്ന പ്രതിസന്ധി

സമാനമായ ജീവിതസാഹചര്യങ്ങളിൽ ജീവിക്കുന്നത് കൊണ്ട്, പരസ്പരബന്ധമില്ലാത്ത വ്യത്യസ്ത ജീവികളിൽ ഒരേപോലെയുള്ള ശരീരഘടനയോ അവയവങ്ങളോ സ്വതന്ത്രമായി വികസിച്ചുവരുന്നതിനെയാണ് ‘കോൺവർജന്റ് എവല്യൂഷൻ’ എന്ന് വിളിക്കുന്നത്.
നവ-ഡാർവീനിയൻ സിദ്ധാന്തപ്രകാരം പരിണാമം നടക്കുന്നത് യാദൃശ്ചികമായ ജനിതക വ്യതിയാനങ്ങളിലൂടെയും (Random Mutations) പ്രകൃതിനിർദ്ധാരണത്തിലൂടെയുമാണ് (Natural Selection). ലക്ഷക്കണക്കിന് ബേസ് പെയറുകളുള്ള (Base pairs) ഡി.എൻ.എ കോഡിൽ, ഒരേപോലെയുള്ള സങ്കീർണ്ണമായ മാറ്റങ്ങൾ പരസ്പരബന്ധമില്ലാത്ത വ്യത്യസ്ത ജീവികളിൽ യാദൃശ്ചികമായി ആവർത്തിക്കുക എന്നത് ഗണിതശാസ്ത്രപരമായി അസാധ്യമാണെന്ന് പല ശാസ്ത്രജ്ഞരും ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു.

കണ്ണുകളുടെ പരിണാമം: ഒക്ടോപസിന്റെ കണ്ണുകളുടെ ഘടനയും മനുഷ്യന്റെ കണ്ണുകളുടെ ഘടനയും അത്ഭുതകരമാംവിധം സമാനമാണ്. എന്നാൽ പരിണാമ സിദ്ധാന്തപ്രകാരം ഇവ രണ്ടും വ്യത്യസ്ത ശാഖകളിൽ സ്വതന്ത്രമായി വികസിച്ചുവന്നതാണ് (Convergent Evolution). യാദൃശ്ചികമായ മ്യൂട്ടേഷനുകൾ വഴി ഇത്രയും സങ്കീർണ്ണമായ ഒരു അവയവം രണ്ട് വ്യത്യസ്ത കോണുകളിൽ ഒരേപോലെ രൂപപ്പെടുക പ്രയാസകരമാണ്.
എക്കോലൊക്കേഷൻ (Echolocation): വവ്വാലുകളും ഡോൾഫിനുകളും ശബ്ദതരംഗങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് ഇരപിടിക്കുന്ന (Echolocation) സവിശേഷതയുള്ളവരാണ്. ജനിതക പഠനങ്ങൾ കാണിക്കുന്നത് ഈ രണ്ട് ജീവിവർഗ്ഗങ്ങളിലും ഇതിനായി ഒരേ ജനിതക മാറ്റങ്ങൾ (Sequence convergence) നടന്നിട്ടുണ്ട് എന്നാണ്.
ഹൊറിസോണ്ടൽ ജീൻ ട്രാൻസ്ഫർ (Horizontal Gene Transfer – HGT)
ഡാർവിന്റെ ജീവിത വൃക്ഷം വിഭാവനം ചെയ്യുന്നത് ജീനുകൾ മാതാപിതാക്കളിൽ നിന്ന് മക്കളിലേക്ക് (Vertical) മാത്രമേ കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെടൂ എന്നാണ്. എന്നാൽ ബാക്ടീരിയകളിലും മറ്റ് സൂക്ഷ്മജീവികളിലും ജീനുകൾ ഒരേ തലമുറയിലെ വ്യത്യസ്ത ജീവികൾ തമ്മിൽ നേരിട്ട് കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെടുന്നതായി (Horizontal Gene Transfer) കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്.
ഇത് പരിണാമ പ്രക്രിയയെ ഒരു ‘വൃക്ഷം’ (Tree) എന്നതിലുപരി ഒരു ‘വലക്കണ്ണി’ (Web of Life) പോലെയാക്കി മാറ്റുന്നു. സൂക്ഷ്മജീവികളിൽ മാത്രമല്ല, ഉയർന്ന തലത്തിലുള്ള സസ്യങ്ങളിലും ജന്തുക്കളിലും വരെ ഇത്തരത്തിൽ ജീൻ കൈമാറ്റം നടന്നിട്ടുണ്ടെന്ന് ആധുനിക പഠനങ്ങൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നു, ഇത് പൊതുപൂർവ്വികൻ എന്ന ആശയത്തെ സങ്കീർണ്ണമാക്കുന്നു.

ചുരുക്കത്തിൽ, ജീവന്റെ ഉത്ഭവത്തെ ലളിതമായ ഒരു വൃക്ഷമായി ചിത്രീകരിച്ച ചാർലസ് ഡാർവിന്റെ കാഴ്ചപ്പാട് ആധുനിക ജനിതകശാസ്ത്രത്തിന്റെ കണ്ടെത്തലുകളോട് പൊരുത്തപ്പെടുന്നില്ല. ശരീരഘടനയും ഡി.എൻ.എയും തമ്മിലുള്ള വൈരുദ്ധ്യങ്ങളും, കോൺവർജന്റ് എവല്യൂഷൻ വഴി പരസ്പരബന്ധമില്ലാത്ത ജീവികളിൽ കാണപ്പെടുന്ന സമാന ജനിതക കോഡുകളും സൂചിപ്പിക്കുന്നത്, ജീവന്റെ ചരിത്രം കേവലം യാദൃശ്ചികമായ മാറ്റങ്ങളുടേതല്ല, മറിച്ച് അതിസങ്കീർണ്ണവും ആസൂത്രിതവുമായ ഒരു വ്യവസ്ഥയുടേതാണെന്നാണ്.
പത്തൊമ്പതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ശാസ്ത്ര ചിന്തയെ അടിസ്ഥാനപ്പെടുത്തി ഇപ്പോഴും യുക്തിവാദവും നാസ്തിക ചിന്തയുമവതരിപ്പിക്കുന്ന കപട ശാസ്ത്രവാദികൾക്ക് മാത്രമേ ജീവശാസ്ത്രരംഗത്ത ഈ നൂതന കണ്ടെത്തലുകളും ആശയവികാസങ്ങളും അജ്ഞാതമായി തുടരുന്നുള്ളൂ. ഈ മേഖലയിൽ നടക്കുന്ന പുതിയ ശാസ്ത്രീയാന്വേഷണങ്ങളിൽ സാമാന്യ പരിജ്ഞാനം നേടിയാൽ തന്നെ ശാസ്ത്രത്തിന്റെ പേരിൽ ഇന്ന് എന്തെല്ലാം അന്ധവിശ്വാസങ്ങളാണ് ശാസ്ത്രീയ പരിവേശത്തോടെ പ്രചരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നതെന്ന കാര്യം സുവ്യക്തമാകും.

തുടരും…

*അധിക വായനക്ക് താഴെ കാണുന്ന പഠനങ്ങൾ ഉപയോഗപ്പെടുത്താം:
Oyston, J. W., et al. (2022). “Molecular phylogenies map to biogeography better than morphological ones.” Communications Biology.
Evert, W. (2018). “The Dependency Graph of Life.” BIO-Complexity.
(ജീവജാലങ്ങളുടെ ജനിതക സവിശേഷതകൾ ഒരു പരിണാമ വൃക്ഷത്തേക്കാൾ (Tree), കമ്പ്യൂട്ടർ സോഫ്റ്റ്‌വെയറുകളിൽ കാണുന്ന ‘ഡിപൻഡൻസി ഗ്രാഫ്’ (Dependency Graph) മാതൃകയോടാണ് പൊരുത്തപ്പെടുന്നത് എന്ന് ഈ പഠനം വ്യക്തമാക്കുന്നു. പൊതുവായ ഒരു ഡിസൈനർ വ്യത്യസ്ത ആവശ്യങ്ങൾക്കായി ഒരേ കോഡുകൾ ആവർത്തിച്ചു ഉപയോഗിച്ചതിന്റെ ലക്ഷണമാണിത്)
The Darwinian Tree of Life is Dead” – New Scientist
Article: Lawton, G. (2009). “Why Darwin was wrong about the tree of life.” New Scientist. (ജനിതകശാസ്ത്രത്തിലെ പുതിയ കണ്ടെത്തലുകൾ ഡാർവിന്റെ ‘Tree of Life’ എന്ന ആശയത്തെ പൂർണ്ണമായും തള്ളിക്കളയുന്നുവെന്ന് ഈ പ്രമുഖ ശാസ്ത്ര മാസിക കവർ സ്റ്റോറിയായി പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു. “ജീവിത വൃക്ഷം മനോഹരമായി പിഴുതെറിയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു” എന്ന് പ്രശസ്ത ജനിതകശാസ്ത്രജ്ഞനായ ക്രെയ്ഗ് വെന്റർ (Craig Venter) ഇതിൽ പ്രസ്താവിക്കുന്നുണ്ട്.)
Rokas, A., & Carroll, S. B. (2006). “Bushes in the Tree of Life.” PLoS Biology. (വ്യത്യസ്ത ജീനുകളെ അടിസ്ഥാനമാക്കി തയ്യാറാക്കുന്ന പരിണാമ വൃക്ഷങ്ങൾ പരസ്പരവിരുദ്ധമായ ഫലങ്ങൾ നൽകുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ഈ പഠനം പ്രതിപാദിക്കുന്നു. കോൺവർജന്റ് മ്യൂട്ടേഷനുകൾ നവ-ഡാർവീനിയൻ സിദ്ധാന്തത്തിന് വലിയ വെല്ലുവിളിയാണെന്ന് ഇത് സമ്മതിക്കുന്നു)
Meyer, S. C. (2013). “Darwin’s Doubt: The Explosive Origin of Animal Life and the Case for Intelligent Design.”
(കാംബ്രിയൻ വിസ്ഫോടന കാലത്ത് (Cambrian Explosion) പെട്ടെന്നുണ്ടായ ജീവവർഗ്ഗങ്ങളുടെ ആവിർഭാവവും, കോൺവർജന്റ് എവല്യൂഷനിലെ ജനിതക സാമ്യതകളും വിശദീകരിക്കാൻ യാദൃശ്ചിക മ്യൂട്ടേഷനുകൾക്ക് കഴിയില്ലെന്നും, ഇതിന് പിന്നിൽ ഒരു ബുദ്ധിപരമായ രൂപകൽപ്പന (Intelligent Design) ഉണ്ടെന്നും ഇൻഫർമേഷൻ തിയറിയുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഈ പുസ്തകം സമർത്ഥിക്കുന്നു)