ആധുനികതയുടെ ലിം​ഗസമത്വവും ഇസ്‌ലാമിലെ ലിം​​ഗധർമ്മവും

അബ്ദുല്ലാഹ് റിസ്‌വാൻ

സ്ത്രീകൾ വീട്ടമ്മമാരായി കഴിയണമെന്ന ആശയമോ മതപരമായ കൽപ്പനകളോ പൊതുസമൂഹത്തിൽ ചർച്ചയാകുമ്പോൾ, എന്തുകൊണ്ടാണ് അത് വലിയ വിവാദങ്ങൾക്കും അസ്വസ്ഥതകൾക്കും വഴിവെക്കുന്നത്? പരിശുദ്ധ ഖുർആനിലെ “وَقَرْنَ فِي بُيُوتِكُنَّ” (നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ വീടുകളിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുക) എന്ന സൂക്തം ഉദ്ധരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, അതിന് പരമ്പരാഗത അർത്ഥങ്ങളിൽ നിന്ന് മാറി പുതിയ വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ കണ്ടെത്താൻ പലരും മുതിരുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? പുതിയ വിവാദങ്ങളുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ഒരു വിശകലനം.

സ്ത്രീകൾ വീട്ടമ്മമാരായി കഴിയണമെന്ന ആശയമോ മതപരമായ കൽപ്പനകളോ പൊതുസമൂഹത്തിൽ ചർച്ചയാകുമ്പോൾ, എന്തുകൊണ്ടാണ് അത് വലിയ വിവാദങ്ങൾക്കും അസ്വസ്ഥതകൾക്കും വഴിവെക്കുന്നത്? പരിശുദ്ധ ഖുർആനിലെ “وَقَرْنَ فِي بُيُوتِكُنَّ” (നിങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ വീടുകളിൽ അടങ്ങിയിരിക്കുക) എന്ന സൂക്തം ഉദ്ധരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, അതിന് പരമ്പരാഗത അർത്ഥങ്ങളിൽ നിന്ന് മാറി പുതിയ വ്യാഖ്യാനങ്ങൾ കണ്ടെത്താൻ പലരും മുതിരുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്?

ഒരു നൂറ്റാണ്ട് മുമ്പ് വരെ പണ്ഡിതന്മാർക്കോ സാധാരണക്കാർക്കോ എതിരഭിപ്രായമില്ലാതിരുന്ന ഇത്തരം വിഷയങ്ങളിൽ ഇന്ന് വലിയ സംശയങ്ങളും ആശയക്കുഴപ്പങ്ങളും ഉടലെടുക്കുന്നു. യഥാർത്ഥത്തിൽ, ഇവിടെ അഭിമുഖീകരിക്കുന്നത് കേവലം ഒരു കർമ്മശാസ്ത്ര (ഫിഖ്ഹി) വിഷയത്തെയല്ല; മറിച്ച്, നാം ഏത് ലോകവീക്ഷണത്തിനുള്ളിലാണ് (Worldview) ജീവിക്കുന്നത് എന്ന മൗലികമായ ചോദ്യത്തെയാണ്. സെക്യുലറും മോഡേണിസ്റ്റുമായ ഒരു ചിന്താപരിസരത്തു നിന്നുകൊണ്ട് ഇസ്ലാമിക അഹ്കാമുകളെയും പ്രമാണങ്ങളെയും സമീപിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴാണ് ഇത്തരം മാനസിക സംഘർഷങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നത്.

വിരുദ്ധതകളെ തിരിച്ചറിയൽ (The Anti-Traditional Worldview)

ഏതൊരു ആശയത്തിന്റെയും യഥാർത്ഥ മൂല്യവും ശരിയും വ്യക്തമാകണമെങ്കിൽ അതിന്റെ വിപരീത വശത്തെക്കൂടി അപഗ്രഥിക്കേണ്ടതുണ്ട്.
“​وَبِضِدِّهَا تَتَبَيَّنُ الْأَشْيَاءُ” (എതിർഭാഗത്തെ വീക്ഷിക്കുമ്പോഴാണ് വസ്തുക്കളുടെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം വ്യക്തമാകുന്നത്) എന്ന അറബി ചൊല്ല് സൂചിപ്പിക്കുന്നത് ഇതാണ്.

ഇന്ന് നാം ജീവിക്കുന്ന സെക്യുലറിസത്തിന്റെയും മോഡേണിസത്തിന്റെയും ചരിത്രം പരിശോധിച്ചാൽ ഇതിന്റെ വേരുകൾ കാണാൻ സാധിക്കും. പതിനാറാം നൂറ്റാണ്ടിലെ പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് നവീകരണ പ്രസ്ഥാനമാണ് (Protestant Movement) സഭയുടെയും പാരമ്പര്യത്തിന്റെയും പ്രമാണ വ്യാഖ്യാനാധികാരങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്ത് രംഗത്തുവന്നത്. “വേദഗ്രന്ഥങ്ങൾ വ്യാഖ്യാനിക്കാൻ പാരമ്പര്യമോ സഭയോ ആവശ്യമില്ല, വ്യക്തിയുടെ യുക്തിക്കും കാലത്തിനും അനുസരിച്ച് ശരി തെറ്റുകൾ തീരുമാനിക്കാം” എന്നതായിരുന്നു അവരുടെ വാദം.

കാലക്രമേണ, മാറ്റമില്ലാത്തതും വസ്തുനിഷ്ഠവുമായ (Objective) ധാർമ്മികതയിൽ നിന്ന് മാറി, വ്യക്തിനിഷ്ഠവും (Subjective) കാലാനുസൃതവുമായ ധാർമ്മികതയിലേക്ക് യൂറോപ്പ് സഞ്ചരിച്ചു. ഡാർവിൻ മുന്നോട്ടുവെച്ച ജൈവപരിണാമ സിദ്ധാന്തത്തെ കേവലം ജീവശാസ്ത്രപരമായ ഒരു പ്രക്രിയയായി മാത്രമായിരുന്നില്ല യൂറോപ്പ് കണ്ടത്; മറിച്ച്, അതിനെ ഒരു സാമൂഹിക സിദ്ധാന്തം (Social Theory) കൂടിയായി അവർ പുനർവ്യാഖ്യാനിച്ചു. മനുഷ്യൻ പ്രാകൃതാവസ്ഥയിൽ നിന്ന് ഇന്നത്തെ പുരോഗമനപരമായ തലത്തിലേക്ക് വളർന്നതുപോലെ, സമൂഹവും കാലക്രമേണ കൂടുതൽ വിജ്ഞാനത്തിലേക്കും സംസ്കാരത്തിലേക്കും പരിണമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്ന കാഴ്ചപ്പാട് സ്ഥാപിച്ചെടുക്കാനാണ് പിൽക്കാലക്കാർ ശ്രമിച്ചത്. ഇതിന്റെ ഫലമായി, “പൂർവ്വികർ അജ്ഞതയിലായിരുന്നു, മനുഷ്യൻ മുന്നോട്ട് പോകുന്തോറും കൂടുതൽ വികസിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു” എന്ന ഡാർവീനിയൻ പരിണാമ മാതൃകയിലുള്ള ചിന്താഗതി വേരൂന്നി. സെക്യുലറിസം, മോഡേണിസം, ഫെമിനിസം, നിരീശ്വരവാദം (Atheism) തുടങ്ങിയ പ്രത്യയശാസ്ത്രങ്ങളെല്ലാം ഈയൊരു ചിന്താപദ്ധതിയുടെ ഉപ ഉൽപ്പന്നങ്ങളായി മാറുകയാണുണ്ടായത്. യൂറോപ്പിന്റെ ആധിപത്യം ലോകവ്യാപകമായതിനനുസരിച്ചു ഈ ചിന്തകൾ ലോകവ്യാപകമായി.

‘സത്ത’യും ‘നിലനിൽപ്പും’: ദാർശനികമായ വേർതിരിവ്

മോഡേണിസ്റ്റ് ചിന്തകരും സിമോൺ ദ ബൊവ്വയെപ്പോലുള്ള ഫെമിനിസ്റ്റ് തത്ത്വചിന്തകരും മുന്നോട്ടുവെച്ച പ്രധാന വാദം “Existence precedes essence” (നിലനിൽപ്പാണ് സത്തയ്ക്ക് മുൻപിൽ നിൽക്കുന്നത്) എന്ന എക്സിസ്റ്റൻഷ്യലിസ്റ്റ് തത്ത്വമാണ്. അതായത്, മനുഷ്യൻ ആദ്യം ജനിക്കുന്നു (Existence); അതിനുശേഷം സ്വന്തം സ്വത്വവും സത്തയും (Essence), ലിംഗപദവിയുമെല്ലാം സ്വയം നിർണ്ണയിക്കുന്നു. ഇവിടെ ശാശ്വതമായ ഒരു സത്തയില്ല; ശരിയും തെറ്റും വ്യക്തിഗതമായ തെരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ മാത്രമാണ്. അസ്തിത്വ തത്ത്വചിന്തയിലെ(Existentialism) ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ആശയം “അസ്തിത്വം സാരാംശത്തിന് മുമ്പേ നിലനിൽക്കുന്നു” (Existence precedes essence) എന്നുള്ളതാണ്. ഫ്രഞ്ച് തത്ത്വചിന്തകനായ ഷോൺ പോൾ സാർത്രെ (Jean-Paul Sartre) ആണ് ഈ ആശയം ജനകീയമാക്കിയത്. പിന്നീട് ഇത് ഫെമിനിസ്റ്റ് ചിന്തകളെയും കാര്യമായി സ്വാധീനിച്ചു. സാർത്രെയുടെ പങ്കാളിയും പ്രമുഖ ചിന്തകയുമായ സിമോൺ ഡി ബൊവ്വ (Simone de Beauvoir) ഈ അസ്തിത്വവാദ ആശയത്തെ സ്ത്രീകളുടെ സാമൂഹികാവസ്ഥ അപഗ്രഥിക്കാൻ ഉപയോഗിച്ചു.

എന്നാൽ, ഇസ്ലാമും പരമ്പരാഗത ദർശനങ്ങളും നിലകൊള്ളുന്നത് ഇതിന് നേർവിപരീതമായ “Essence precedes existence” (സത്തയാണ് നിലനിൽപ്പിനേക്കാൾ മുൻപിൽ നിൽക്കുന്നത്) എന്ന യാഥാർത്ഥ്യത്തിലാണ്.

പ്രാഥമിക സത്ത (Primordial Essence):
ഭൗതിക ശരീരത്തിലേക്ക് ജീവൻ എത്തുന്നതിന് മുമ്പ്, ‘ആലമുൽ അർവാഹിൽ’ വെച്ച് അല്ലാഹു ചോദിച്ച “أَلَسْتُ بِرَبِّكُمْ” (ഞാൻ നിങ്ങളുടെ രക്ഷിതാവല്ലയോ?) എന്ന ചോദ്യത്തിന് “ഖാലൂ ബലാ” (അതെ) എന്ന് ആത്മാക്കൾ സാക്ഷ്യം വഹിച്ച നിമിഷത്തിൽ തന്നെ മനുഷ്യന്റെ സത്ത നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
നൈസർഗിക പ്രകൃതം (Fitrah):
ഇലാഹിയായി മനുഷ്യന്റെ ആത്മാവിൽ നന്മതിന്മകളെ തിരിച്ചറിയാനുള്ള ബോധം (فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَاهَا) തുന്നിച്ചേർക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
അതിനാൽ, ഭൗതികമായ നിലനിൽപ്പല്ല മനുഷ്യന്റെ സത്തയെ നിശ്ചയിക്കുന്നത്; മറിച്ച് ഇലാഹിയായി നിർണ്ണയിക്കപ്പെട്ട ആ സത്തയിലേക്ക് (Primordial Self) തസ്‌കിയത്തിലൂടെയും ശരീഅത്തിലൂടെയും മടങ്ങിയെത്തുകയാണ് മനുഷ്യ ജീവിതത്തിന്റെ പ്രധാന ലക്ഷ്യം.

ഭൗതിക മുന്നേറ്റമല്ല, ആത്മീയ മടക്കം

നമ്മുടെ ലോകവീക്ഷണം ഭൗതിക ഭാവിയിലേക്കുള്ള കേവലം ഒരു ‘പുരോഗതി’ (Progress) അല്ല, മറിച്ച് യാഥാർത്ഥ്യത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുനടക്കലാണ്. ഭൗതിക അളവുകൾക്ക് (Quantitative) പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന ലോകം ആത്മീയതയെയും മെറ്റാഫിസിക്സിനെയും തള്ളിക്കളയുന്നു. പരിശുദ്ധ ഖുർആൻ ഉദ്ധരിക്കുന്ന ഖാറൂന്റെ സംഭവം ഇതിന് വ്യക്തമായ ഉദാഹരണമാണ്.
ഖാറൂന്റെ ബാഹ്യമായ പ്രൗഢിയും ഭൗതിക സമൃദ്ധിയും കണ്ട് ലൗകിക ചിന്താഗതിക്കാർ അസൂയപ്പെട്ടപ്പോൾ, ആത്മീയ വിജ്ഞാനമുള്ളവർ പറഞ്ഞു: “വിശ്വസിക്കുകയും സൽകർമ്മങ്ങൾ ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നവർക്ക് അല്ലാഹു നൽകുന്ന പ്രതിഫലമാണ് ഉത്തമം.” ബാഹ്യമായ ഭൗതിക ചട്ടക്കൂടുകളിൽ പെർഫെക്ഷൻ തിരയുന്നതാണ് ഇന്നത്തെ ലോകവീക്ഷണം നേരിടുന്ന പ്രധാന പ്രതിസന്ധി.

കുടുംബവും സ്ത്രീ-പുരുഷ ധർമ്മങ്ങളും ഇസ്ലാമിൽ

ഇസ്ലാമിക ചട്ടക്കൂടിൽ പുരുഷനും സ്ത്രീക്കും വ്യക്തവും പ്രകൃതിപരവുമായ ചുമതലകളുണ്ട്. ഇവ പരസ്പരം മത്സരിക്കാനല്ല, മറിച്ച് പൂർണ്ണത കൈവരിക്കാനാണ് നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്.
പുരുഷന്റെ ബാധ്യത: കുടുംബത്തിന്റെ സംരക്ഷണവും സാമ്പത്തികച്ചെലവുകളും (Provide ചെയ്യൽ) പുരുഷന്റെ നിർബന്ധമായ (വാജിബ്) ചുമതലയാണ്. ഇതിൽ വീഴ്ച വരുത്താൻ അവന് അനുവാദമില്ല.
സ്ത്രീയുടെ റോൾ: ഭൗതികമായ അധ്വാനഭാരം സ്ത്രീയുടെ തലയിൽ അടിച്ചേൽപ്പിക്കുന്നതിനേക്കാൾ, കുടുംബം എന്ന സാമൂഹിക അടിത്തറയെ തനിമയോടെ നിലനിർത്താനാണ് ഇസ്ലാം സ്ത്രീയോട് ആവശ്യപ്പെടുന്നത്. വീടിനുള്ളിൽ നല്ലൊരു ഭാര്യയായിരിക്കുകയും, വരുംതലമുറയ്ക്ക് സന്മാർഗ്ഗികമായ ശിക്ഷണം (തർബിയത്ത്) നൽകി വളർത്തുകയുമാണ് അവളുടെ പ്രാഥമിക ദൗത്യം.

ഇരുപത് വർഷത്തെ സാമൂഹിക മാറ്റങ്ങൾ പരിശോധിച്ചാൽ, കേവലം സാമ്പത്തിക സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ മാത്രം മുൻനിർത്തി ജീവിക്കുന്ന പ്രൊഫഷണൽ അന്തരീക്ഷം കുടുംബബന്ധങ്ങളുടെ തകർച്ചയ്ക്കും വർദ്ധിച്ചുവരുന്ന വിവാഹമോചന നിരക്കുകൾക്കും കാരണമാകുന്നത് കാണാം. ധാർമ്മിക മൂല്യങ്ങളിൽ നിന്ന് അകന്നുപോകുന്ന ഭൗതിക കേന്ദ്രീകൃതമായ വിദ്യാഭ്യാസ രീതികളും ജീവിതശൈലിയും മനുഷ്യനെ ആത്മീയമായ ശൂന്യതയിലേക്കാണ് നയിക്കുന്നത്.

പാരമ്പര്യത്തിന്റെ (Tradition) അനിവാര്യത

ഖുർആനും ഹദീസും കേവലം ഒറ്റപ്പെട്ട വായനകൾക്ക് വിധേയമാക്കാനുള്ളതല്ല. പാരമ്പര്യത്തിൽ (Tradition) നിന്നുകൊണ്ട്, ആത്മീയ വിശുദ്ധിയുള്ള ഉലമാക്കളിലൂടെയും മദ്ഹബുകളിലൂടെയും മാത്രമാണ് ദീനിന്റെ പൂർണ്ണരൂപം മനസ്സിലാക്കാൻ സാധിക്കുക.
കേവലം ബാഹ്യമായ വിജ്ഞാനീയങ്ങൾക്കപ്പുറം, ചിന്തകൾ കോളനൈസ് ചെയ്യപ്പെടുന്ന ഒരു കാലഘട്ടത്തിൽ ശരിയായ ആഖീദയും (വിശ്വാസം) ലോകവീക്ഷണവും സമൂഹത്തിന് നിർണ്ണയിച്ചു നൽകുക എന്നത് പണ്ഡിതന്മാരുടെ സാമൂഹിക ബാധ്യതയാണ് (ഫർള് കിഫായ).

ഉപസംഹാരം

ചുരുക്കത്തിൽ ഇസ്ലാമിക ആശയങ്ങളെ വിലയിരുത്തേണ്ടത് സെക്യുലർ-മോഡേണിസ്റ്റ് അളവുകോലുകൾ വെച്ചല്ല. നമ്മുടെ ഉള്ളിലെ എഞ്ചിൻ അല്ലെങ്കിൽ ലോകവീക്ഷണം ഇസ്ലാമികമായിരിക്കുമ്പോൾ മാത്രമാണ്, ദീൻ മുന്നോട്ടുവെക്കുന്ന ഓരോ കൽപ്പനകളുടെയും ആഴവും അതിന് പിന്നിലെ യുക്തിയും പൂർണ്ണമായി ഉൾക്കൊള്ളാൻ സാധിക്കുകയുള്ളൂ. ഭൗതിക ലോകത്തിന്റെ താൽക്കാലിക ആകർഷണങ്ങൾക്ക് പിന്നാലെ ഓടാതെ, അല്ലാഹു നിശ്ചയിച്ചു തന്ന ഫിത്റത്തിലേക്ക് (നൈസർഗിക സത്ത) മടങ്ങുക എന്നതാണ് ശാശ്വതമായ വിജയത്തിലേക്കുള്ള വഴി.

ഉലമാക്കളുടെ (പണ്ഡിതന്മാരുടെ) ധർമ്മം കേവലം ഫിഖ്ഹീ മസാഇലുകൾ (കർമ്മശാസ്ത്രപരമായ കാര്യങ്ങൾ) വിവരിച്ചു കൊടുക്കലിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങിനിൽക്കുന്ന ഒന്നല്ല. സമൂഹത്തിൽ വലിയ രീതിയിലുള്ള ആശയക്കുഴപ്പങ്ങളും ഫിത്നകളും നിലനിൽക്കുന്ന ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ, ജനങ്ങളുടെ അഖീദ (വിശ്വാസം) സംരക്ഷിക്കുക എന്നത് അവരുടെമേൽ ബാധ്യസ്ഥമായ ‘ഫർദ് കിഫായ’യാണ്. ആന്റി-ട്രഡിഷണൽ (പാരമ്പര്യവിരുദ്ധ) പ്രസ്ഥാനങ്ങളെയും ആശയങ്ങളെയും വിട്ടുവീഴ്ചയില്ലാതെ എതിർത്തു തോൽപ്പിക്കുക എന്നത് വളരെ അത്യന്താപേക്ഷിതമായ ആവശ്യമാണ്. സത്യപാതയിൽ ഉറച്ചുനിന്നുകൊണ്ട് ഇത്തരം വ്യാജ ആശയങ്ങൾക്ക് ഒരിഞ്ചുപോലും ഇടം നൽകാതിരിക്കുക എന്നതാണ് ഒരു പണ്ഡിതസമൂഹം നിർവ്വഹിക്കേണ്ട ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഉത്തരവാദിത്തം.

തുടരും…