ഹൃദയങ്ങളുടെ വസന്തം: വഞ്ചിക്കുന്ന ദുനിയാവോ പരലോകത്തെ ശാശ്വതസൗഖ്യമോ?

തസ്കിയത്തുന്നഫ്സ് അഥവാ അഹം ശുദ്ധീകരണം: 5

സൈനുദ്ദീൻ മന്ദലാംകുന്ന്.

നാം രാപ്പകലില്ലാതെ ഓടിത്തോറ്റുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഈ ഭൗതികലോകത്തിന്റെ (ദുനിയാവിന്റെ) യഥാർത്ഥ മുഖം എന്താണെന്ന് പരിശുദ്ധ ഖുർആനിന്റെയും തിരുഹദീസുകളുടെയും മഹത്തുക്കളുടെ വചനങ്ങളുടെയും വെളിച്ചത്തിൽ ചിന്തിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന ലേഖനം.

പരിശുദ്ധ ഖുർആൻ ഏത് ഭൗതിക വിഭവത്തെയാണോ (മതാഅ്) ‘തുച്ഛമായത്’ (ഖലീൽ) എന്ന് വിശേഷിപ്പിച്ചത്, ഏതൊന്നിലാണോ മുഴുകുന്നത് വെറും വിനോദവും കളിയുമായി (ലഹവ് വ ലഇബ്) പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടത്, അത് എന്താണെന്ന് നാം ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ? അത് സ്ത്രീകളോടും സന്താനങ്ങളോടുമുള്ള അല്ലാഹുവിനെ മറന്നുള്ള അമിതമായ അനുരാഗം, കുന്നുകൂട്ടിയിട്ട സ്വർണ്ണം വെള്ളി നിധികൾ, ലക്ഷണമൊത്ത വാഹനങ്ങൾ, കന്നുകാലികൾ, കൃഷിയിടങ്ങൾ എന്നിവയും അവയോടുള്ള ഹൃദയബന്ധവുമാണ്. അല്ലാഹു പറയുന്നു:
زُيِّنَ لِلنَّاسِ حُبُّ الشَّهَوَاتِ مِنَ النِّسَاءِ وَالْبَنِينَ وَالْقَنَاطِيرِ الْمُقَنْطَرَةِ مِنَ الذَّهَبِ وَالْفِضَّةِ وَالْخَيْلِ الْمُسَوَّمَةِ وَالْأَنْعَامِ وَالْأَنْعَامِ وَالْحَرْثِ ۗ ذَٰلِكَ مَتَاعُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا ۖ وَاللَّهُ عِنْدَهُ حُسْنُ الْمَآبِ (ആലു ഇംറാൻ: 14)
“സ്ത്രീകൾ, പുത്രന്മാർ, കുന്നുകൂട്ടി വെക്കപ്പെട്ട സ്വർണ്ണത്തിന്റെയും വെള്ളിയുടെയും നിധികൾ, അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെട്ട (ലക്ഷണമൊത്ത) കുതിരകൾ, കന്നുകാലികൾ, കൃഷി എന്നിവയോടുള്ള ആ​ഗ്രഹങ്ങളോടെയുള്ള പ്രേമം മനുഷ്യർക്ക് ഭംഗിയാക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അതൊക്കെ ഇഹലോക ജീവിതത്തിലെ വിഭവങ്ങളാണ്. അല്ലാഹുവിന്റെ അടുക്കലാകുന്നു ഉത്തമമായ മടങ്ങിച്ചെല്ലാനുള്ള സ്ഥലം.”
മഹാനായ അനസ് ബിൻ മാലിക് (റ) നിവേദനം ചെയ്യുന്നു; അല്ലാഹുവിന്റെ റസൂൽ (സ്വ) അരുളി:
“ആദമിന്റെ മകന് (മനുഷ്യന്) സ്വർണ്ണം കൊണ്ടുള്ള ഒരു താഴ്‌വര തന്നെയുണ്ടായാലും, തനിക്ക് രണ്ടാമതൊരു താഴ്‌വര കൂടി ഉണ്ടാകാനായിരിക്കും അവൻ കൊതിക്കുക. അവന്റെ വായ് (മണ്ണല്ലാതെ) മറ്റൊന്നും നിറക്കുകയില്ല. ഖേദിച്ചു മടങ്ങുന്നവന്റെ പശ്ചാത്താപം അല്ലാഹു സ്വീകരിക്കുന്നതുമാണ്.” (സ്വഹീഹ് ബുഖാരി, സ്വഹീഹ് മുസ്‌ലിം)
മഹാനായ സ്വൂഫി വര്യൻ ഹസൻ ബസരി (റ) ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞു:
“ഈ ദുനിയാവ് എന്ന് പറയുന്നത് നിന്റെ നിഴൽ പോലെയാണ്. നീ അതിനെ പിന്തുടർന്നാൽ അത് നിന്നെ ഓടിക്കും, എന്നാൽ നീ അതിൽ നിന്ന് തിരിഞ്ഞു നടന്നാൽ അത് നിന്റെ പിന്നാലെ വരും.”
പേർഷ്യൻ സ്വൂഫി മിസ്റ്റിക്കായിരുന്ന ശൈഖ് സഅ്ദി ഷിറാസി(റ) യുടെ ‘ഗുലിസ്ഥാൻ’ (ഗുൽസ്താൻ) എന്ന പ്രശസ്തമായ കാവ്യഗ്രന്ഥത്തിൽ ഇതിന്റെ ആത്മീയ വശം ഇപ്രകാരം വിശദീകരിക്കുന്നുണ്ട്:
“ആഗ്രഹങ്ങൾ വെടിയുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ ഭക്ഷണവും വീടൊരുക്കലും;
ആത്മജ്ഞാനികളുടെ (ആരിഫീങ്ങളുടെ) സ്വർഗ്ഗത്തിലെ ഹൂറികളും കൊട്ടാരങ്ങളും തികച്ചും വ്യത്യസ്തമാണ്.”

കുട്ടികൾ കളിസ്ഥലത്ത് എത്തിയാൽ നേരം ഇരുട്ടുന്നതും വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങേണ്ട സമയമായതും മറന്ന് കളികളിൽ മുഴുകാറുണ്ട്. അതുപോലെയാണ് അശ്രദ്ധരായ മനുഷ്യർ. അവർ ഈ ലോകത്തെ ഒരു ‘കളിസ്ഥലം’ (Playground) മാത്രമായി കാണുന്നു. അധികാരം, പണം, വിനോദങ്ങൾ എന്നിവയിലവർ മതിമറക്കുന്നു. എന്നാൽ കളി കഴിഞ്ഞ് മൈതാനം ഒഴിഞ്ഞുപോകേണ്ടി വരുന്നതുപോലെ, പെട്ടെന്നൊരു ദിവസം മരണത്തിന്റെ വിളി വരുമ്പോൾ മാത്രമാണ് തങ്ങൾ വെറുമൊരു കളിസ്ഥലത്തായിരുന്നുവെന്നും യഥാർത്ഥ വീട്ടിലേക്ക് (പരലോകത്തേക്ക്) മടങ്ങാൻ സമയമായെന്നും അവർ തിരിച്ചറിയുന്നത്.

ഈ ഭൗതിക ലോകത്തിന്റെ ഐശ്വര്യം, അല്ലാഹുവിലേക്ക് തുറക്കപ്പെട്ട പ്രകാശിക്കുന്ന ഹൃദയമുള്ളവർക്ക് (അഹ്‌ലുൽ ഖുലൂബ്) ഒരു സുഖമായി തോന്നുകയില്ല. സ്വർണ്ണക്കിരീടം തലയിൽ തിളങ്ങിനിൽക്കുമ്പോഴും ഉള്ളിലെ പ്രകാശം നിമിത്തം ഉരുകിത്തീരുന്ന മെഴുകുതിരിയെപ്പോലെയാണവർ. ഭൗതിക പദവികൾ അവർക്ക് ആനന്ദമല്ല, വലിയൊരു ഭാരമാണ്. പ്രശസ്ത സ്വൂഫി ശൈഖ് സുൽത്താൻ ഇബ്രാഹീം ഇബ്നു അദ്ഹം(റ) തന്റെ രാജകൊട്ടാരവും സകല സുഖങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച് ആത്മീയതയുടെ തെരുവുകളിലേക്ക് ഇറങ്ങിനടന്നത് ഈ യാഥാർത്ഥ്യം മനസ്സിലാക്കിയത് കൊണ്ടായിരുന്നു.

ഈ കാമവികാരങ്ങളിലും താൽക്കാലിക ആനന്ദങ്ങളിലും അകപ്പെട്ട് അല്ലാഹുവിനെ മറന്നുകളയുന്നവരെ, അവർ അന്ത്യദിനത്തെ മറന്നതുപോലെയും അല്ലാഹുവിന്റെ സാമീപ്യത്തെക്കുറിച്ച് അശ്രദ്ധരായതുപോലെയും ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പ് നാളിൽ അല്ലാഹുവും അവരെ വിസ്മരിക്കുന്നതാണ്. പരിശുദ്ധ ഖുർആൻ ആ ദുരന്തത്തെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത് കാണുക:
الَّذِينَ اتَّخَذُوا دِينَهُمْ لَهْوًا وَلَعِبًا وَغَرَّتْهُمُ الْحَيَاةُ الدُّنْيَا ۚ فَالْيَوْمَ نَنْസَاهُمْ كَمَا نَسُوا لِقَاءَ يَوْمِهِمْ هَٰذَا (അഅ്റാഫ്: 51)
“തങ്ങളുടെ ദീനിനെ (മതത്തെ) വിനോദവും കളിയുമാക്കുകയും ഇഹലോക ജീവിതം തങ്ങളെ വഞ്ചിക്കുകയും ചെയ്തവരാണവർ. അതിനാൽ, അവർ തങ്ങളുടെ ഈ ദിവസത്തെ കണ്ടുമുട്ടുന്നതിനെ മറന്നതുപോലെ ഇന്ന് നാമും അവരെ മറന്നുകളയുന്നു (അവഗണിക്കുന്നു).”
മഹാനായ ഇബ്നു ഉമർ (റ) നിവേദനം ചെയ്യുന്നു: അല്ലാഹുവിന്റെ റസൂൽ (സ്വ) എന്റെ തോളിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ട് ഇപ്രകാരം പറയുകയുണ്ടായി:
“നീ ഈ ദുനിയാവിൽ ഒരു അപരിചിതനെപ്പോലെയോ, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു വഴിപോക്കനെപ്പോലെയോ (യാത്രക്കാരനെപ്പോലെയോ) ജീവിക്കുക.” (സ്വഹീഹുൽ ബുഖാരി) ഒരു യാത്രക്കാരൻ വഴിമധ്യേയുള്ള സത്രത്തെയോ മരത്തണലിനെയോ തന്റെ സ്ഥിരതാമസത്തിനുള്ള വീടായി കാണാറില്ല. അതുപോലെ, ഈ ദുനിയാവ് പരലോകത്തേക്കുള്ള ഒരു താവളം മാത്രമാണെന്നും യഥാർത്ഥ വീട് പരലോകമാണെന്നും വിശ്വാസി ഓർക്കണം.

ഇഹലോകത്തിന്റെ നശ്വരതയെക്കുറിച്ചും പരലോകത്തിന്റെ അനശ്വരതയെക്കുറിച്ചും വ്യക്തമായ അറിവുണ്ടായിട്ടും, ദുനിയാവിന്റെ ഈ തുച്ഛമായ വിഭവങ്ങൾ നേടിയെടുക്കാൻ മാത്രം തന്റെ സർവ്വ ശ്രദ്ധയും കേന്ദ്രീകരിക്കുകയും പരലോകത്തിന്റെ നന്മകളെക്കുറിച്ച് അശ്രദ്ധനാവുകയും ചെയ്യുന്ന മനുഷ്യനെ ഓർത്ത് അത്ഭുതം തോന്നുന്നു! ദുനിയാവിന്റെ തിളക്കം വെറും മരീചിക മാത്രമാണെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും അതിന്റെ കപടക്കാഴ്ചകളിൽ അവൻ സന്തോഷിക്കുകയും തൃപ്തിപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു.

أَرَضِيتُمْ بِالْحَيَاةِ الدُّنْيَا مِنَ الْآخِرَةِ ۚ فَمَا مَتَاعُ الْحَيَاةِ الدُّن
“പരലോകത്തിന് പകരം ഇഹലോക ജീവിതം കൊണ്ട് നിങ്ങൾ തൃപ്തിപ്പെട്ടിരിക്കുകയാണോ? എന്നാൽ പരലോകവുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ ഇഹലോക ജീവിതത്തിലെ വിഭവം വളരെ തുച്ഛം (കുറഞ്ഞത്) മാത്രമാണ്.”
മഹാനായ ഇബ്നു മസ്ഊദ് (റ) നിവേദനം ചെയ്യുന്നു: അല്ലാഹുവിന്റെ പ്രവാചകൻ (സ്വ) ഒരു പായയിൽ കിടന്നുറങ്ങുകയും, അദ്ദേഹം എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ ആ പായയുടെ അടയാളങ്ങൾ ശരീരത്തിൽ പതിഞ്ഞിരിക്കുകയും ചെയ്തു. ഞങ്ങൾ ചോദിച്ചു: “അല്ലാഹുവിന്റെ റസൂലേ, അങ്ങേക്ക് വേണ്ടി ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു മെത്തയൊരുക്കാമായിരുന്നില്ലേ?” അപ്പോൾ തിരുനബി (സ്വ) അരുളി:
“എനിക്കും ഈ ദുനിയാവിനുമിടയിൽ എന്ത് ബന്ധമാണുള്ളത്? ഞാനും ഈ ദുനിയാവും തമ്മിലുള്ള ഉപമ ഒരു യാത്രക്കാരനെപ്പോലെയാണ്; അവൻ ഒരു മരത്തണലിൽ അല്പസമയം വിശ്രമിക്കാനിരുന്നു, പിന്നീട് ആ തണൽ ഉപേക്ഷിച്ച് അവൻ തന്റെ യാത്ര തുടർന്നു.” (തിർമിദി)
ഭൗതികമായ ആഡംബരങ്ങളിൽ മുഴുകിപ്പോകുന്ന മനുഷ്യന് തിരുനബി(സ്വ) യുടെ ഈ ജീവിതം വലിയൊരു പാഠമാണ്. ദുനിയാവിലെ സുഖങ്ങൾ ഒരു മരത്തണലിന്റെ ആയുസ്സ് മാത്രമുള്ളതാണെന്ന് ഇത് ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.
വിശ്വപ്രസിദ്ധ പേർഷ്യൻ സ്വൂഫി കവി മൗലാനാ ജലാലുദ്ദീൻ റൂമി(റ) യുടെ ‘മസ്നവി’യിലെ ഒരു കവിതാശകലം ഈ യാഥാർത്ഥ്യം എത്ര മനോഹരമായാണ് ഉണർത്തുന്നത്:
“ഈ ലോകമെന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്ന അസ്തിത്വത്തിന്റെ ഉറവ ഞാൻ കണ്ടു;
അതിൽ നിന്റെ കൈകൾ കഴുകാൻ മാത്രമുള്ള വെള്ളമേയുള്ളൂ.”
അതായത്, ഒരു യാത്രക്കാരൻ വഴിയിൽ കാണുന്ന ചെറിയൊരു നീരുറവയിൽ കൈകൾ മാത്രം കഴുകി യാത്ര തുടരുന്നതുപോലെ, ദുനിയാവിൽ നിന്ന് ആവശ്യത്തിന് മാത്രം സ്വീകരിച്ച് നാം പരലോകത്തേക്ക് യാത്രയാകേണ്ടതുണ്ട് എന്നാണ് ഈ വരികളുടെ സന്ദേശം.

ഈ ഭൗതിക ലോകത്തിന്റെ ഐശ്വര്യം, അല്ലാഹുവിലേക്ക് തുറക്കപ്പെട്ട പ്രകാശിക്കുന്ന ഹൃദയമുള്ളവർക്ക് (അഹ്‌ലുൽ ഖുലൂബ്) ഒരു സുഖമായി തോന്നുകയില്ല. സ്വർണ്ണക്കിരീടം തലയിൽ തിളങ്ങിനിൽക്കുമ്പോഴും ഉള്ളിലെ പ്രകാശം നിമിത്തം ഉരുകിത്തീരുന്ന മെഴുകുതിരിയെപ്പോലെയാണവർ. ഭൗതിക പദവികൾ അവർക്ക് ആനന്ദമല്ല, വലിയൊരു ഭാരമാണ്. പ്രശസ്ത സ്വൂഫി ശൈഖ് സുൽത്താൻ ഇബ്രാഹീം ഇബ്നു അദ്ഹം(റ) തന്റെ രാജകൊട്ടാരവും സകല സുഖങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ച് ആത്മീയതയുടെ തെരുവുകളിലേക്ക് ഇറങ്ങിനടന്നത് ഈ യാഥാർത്ഥ്യം മനസ്സിലാക്കിയത് കൊണ്ടായിരുന്നു.

വിശുദ്ധ ഖുർആൻ ഇഹലോക ജീവിതത്തിന് നൽകിയ മനോഹരമായ ഒരു ഉപമയുണ്ട്. അത് ആകാശത്തുനിന്ന് വർഷിച്ച മഴവെള്ളം പോലെയാണ്; അതുമൂലം ഭൂമിയിൽ സസ്യങ്ങൾ സമൃദ്ധമായി വളർന്നു. അങ്ങനെ ഭൂമി അതിന്റെ ഭംഗിയും അലങ്കാരവും വീണ്ടെടുക്കുകയും, ഈ ഭൂമി തങ്ങളുടെ പൂർണ്ണ നിയന്ത്രണത്തിലാണെന്ന് മനുഷ്യർ കരുതുകയും ചെയ്തു. എന്നാൽ പെട്ടെന്നാണ് ഒരു പകലോ രാത്രിയോ അല്ലാഹുവിന്റെ കൽപ്പന വന്നെത്തിയത്. അത് ആ ഭൂമിയിലെ മുഴുവൻ പച്ചപ്പിനെയും തുടച്ചുനീക്കിക്കളഞ്ഞു; തലേദിവസം അവിടെ അങ്ങനെ ഒന്നേ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എന്നതുപോലെ! അല്ലാഹു ശാന്തിയുടെ ഭവനത്തിലേക്ക് നമ്മെ ക്ഷണിക്കുന്നു.
كَذَٰلِكَ نُفَصِّلُ الْآيَاتِ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ ، وَاللَّهُ يَدْعُو إِلَىٰ دَارِ السَّلَامِ وَيَهْدِي مَن يَشَاءُ إِلَىٰ صِرَاطٍ مُّسْتَقِيمٍ (യൂനുസ്: 24-25)
“ചിന്തിക്കുന്ന ജനവിഭാഗത്തിന് വേണ്ടി നാമിപ്രകാരം ദൃഷ്ടാന്തങ്ങൾ വിശദമായി വിവരിക്കുന്നു. അല്ലാഹു സമാധാനത്തിന്റെ ഭവനത്തിലേക്ക് (സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക്) ക്ഷണിക്കുന്നു. അവൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നവരെ അവൻ നേരായ പാതയിലേക്ക് നയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.”

ഭൂമിയിലെ ഭൗതികമായ അവസ്ഥകൾ തികച്ചും നശ്വരമാണ്. ഇതിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി പരലോക ജീവിതം ശാശ്വതവും സുരക്ഷിതവുമാണ്. അതുകൊണ്ട് ബുദ്ധിയുള്ള മനുഷ്യൻ നശ്വരമായതിനെ വെടിഞ്ഞ് ശാശ്വതമായ പരലോകത്തെ ലക്ഷ്യമാക്കി ജീവിക്കേണ്ടതുണ്ട്. പേർഷ്യൻ കവിയും ദാർശനികനുമായ ഹാഫിസ് ഷിറാസി(റ) പാടിയതുപോലെ:
“ഈ ലോകം സുഹൃത്തുക്കളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഒരു വലിയ വഞ്ചനയാണ്.
അത് ബുദ്ധിമാന്മാർക്ക് ഒരു പാഠശാലയും അശ്രദ്ധർക്ക് വെറുമൊരു കളിസ്ഥലവുമാണ്.”
ഇവിടെ ‘സുഹൃത്തുക്കൾ’ (Friends) എന്ന് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് ഈ ലോകത്തെയും അതിന്റെ ആഡംബരങ്ങളെയും അമിതമായി സ്നേഹിക്കുകയും, ദുനിയാവിനെ ഉറ്റ സുഹൃത്തായി കാണുകയും ചെയ്യുന്നവരെയാണ്. ഈ ലോകം അതിന്റെ ഭംഗിയും സുഖസൗകര്യങ്ങളും കാണിച്ച് മനുഷ്യനെ എപ്പോഴും പ്രലോഭിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും. അതുകണ്ട് വഞ്ചിതരായി ഇതിനെ കെട്ടിപ്പുണരുന്നവരോട് ദുനിയാവ് ഒടുവിൽ കാണിക്കുന്നത് കടുത്ത വഞ്ചനയായിരിക്കും. കാരണം, മനുഷ്യൻ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ജീവിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന സമയത്തായിരിക്കും മരണം വഴിയോ മറ്റോ ഈ ലോകം അവനെ കൈവിട്ടുകളയുന്നത്. ഒരു നിഴലിനെ സ്നേഹിക്കുന്നതുപോലെയാണ് ദുനിയാവിനെ സ്നേഹിക്കുന്നത്; കൂടെയുണ്ടെന്ന് തോന്നുമെങ്കിലും ഇരുട്ടു വീഴുമ്പോൾ (മരണത്തിന്റെ സമയം) അത് അപ്രത്യക്ഷമാകും.
തുടർന്ന് ഹാഫിസ് ഷിറാസി(റ) തന്റെ വരികളിൽ ഇവിടെ ‘ബുദ്ധിമാന്മാർ’ എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത് ആത്മജ്ഞാനികളെയും (ആരിഫീങ്ങൾ), പ്രകാശിക്കുന്ന ഹൃദയമുള്ള സത്യവിശ്വാസികളെയുമാണ്.
ഒരു ബുദ്ധിമാൻ ഈ ലോകത്തെ വെറുതെ തള്ളിക്കളയുകയല്ല ചെയ്യുന്നത്. പകരം, അവനത് ഒരു ‘പാഠശാല’ (School/Academy) ആയി കാണുന്നു. ചുറ്റുമുള്ള ഓരോ നശ്വരമായ കാഴ്ചകളിൽ നിന്നും അവൻ അല്ലാഹുവിന്റെ അസ്തിത്വത്തെയും പരലോകത്തിന്റെ ആവശ്യകതയെയും കുറിച്ചുള്ള പാഠങ്ങൾ പഠിക്കുന്നു. കൊഴിഞ്ഞുപോകുന്ന ഇലകളും, മാറിമറിയുന്ന നിഴലുകളും, മനുഷ്യരുടെ മരണവുമെല്ലാം അവന് പരലോകത്തേക്കുള്ള ഒരുക്കത്തിനുള്ള വലിയ പാഠങ്ങളാണ്. ദുനിയാവ് എന്നത് പരലോകത്തേക്ക് വിത്തുപാകാനുള്ള ഒരിടം (കൃഷിയിടം) മാത്രമാണെന്ന് അവൻ മനസ്സിലാക്കുന്നു.
തുടർന്നു വരുന്ന വരികൾ “അശ്രദ്ധർക്ക് വെറുമൊരു കളിസ്ഥലവുമാണ്” എന്നാണ്. ഇവിടെ അശ്രദ്ധർ എന്നത് കൊണ്ട് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് ജീവിതത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യം മറന്ന് ഭൗതിക സുഖങ്ങളിൽ മാത്രം മുഴുകി ജീവിക്കുന്നവരെയാണ്.
കുട്ടികൾ കളിസ്ഥലത്ത് എത്തിയാൽ നേരം ഇരുട്ടുന്നതും വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങേണ്ട സമയമായതും മറന്ന് കളികളിൽ മുഴുകാറുണ്ട്. അതുപോലെയാണ് അശ്രദ്ധരായ മനുഷ്യർ. അവർ ഈ ലോകത്തെ ഒരു ‘കളിസ്ഥലം’ (Playground) മാത്രമായി കാണുന്നു. അധികാരം, പണം, വിനോദങ്ങൾ എന്നിവയിലവർ മതിമറക്കുന്നു. എന്നാൽ കളി കഴിഞ്ഞ് മൈതാനം ഒഴിഞ്ഞുപോകേണ്ടി വരുന്നതുപോലെ, പെട്ടെന്നൊരു ദിവസം മരണത്തിന്റെ വിളി വരുമ്പോൾ മാത്രമാണ് തങ്ങൾ വെറുമൊരു കളിസ്ഥലത്തായിരുന്നുവെന്നും യഥാർത്ഥ വീട്ടിലേക്ക് (പരലോകത്തേക്ക്) മടങ്ങാൻ സമയമായെന്നും അവർ തിരിച്ചറിയുന്നത്.
ചുരുക്കത്തിൽ ഈ ലോകത്ത് ജീവിക്കുമ്പോൾ ആരെങ്കിലും അല്ലാഹുവിൽ പൂർണ്ണമായി വിശ്വസിക്കുകയും സൽക്കർമ്മങ്ങൾ പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്താൽ, അവന് പരലോകത്ത് വലിയ രക്ഷയും പദവികളും ലഭിക്കും. അവന്റെ ഈ ഭൗതിക ജീവിതവും പരലോക ജീവിതവും ഒരുപോലെ പ്രകാശപൂരിതമായിത്തീരും.
يُثَبِّتُ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا بِالْقَوْلِ الثَّابِتِ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَفِي الْآخِرَةِ ۖ وَيُضِلُّ اللَّهُ الظَّالِمِينَ ۚ وَيَفْعَلُ اللَّهُ مَا يَشَاءُ (ഇബ്രാഹീം: 27)
“സത്യവിശ്വാസികളെ ഇഹലോക ജീവിതത്തിലും പരലോകത്തിലും സുസ്ഥിരമായ വാക്ക് (സത്യസാക്ഷ്യം) കൊണ്ട് അല്ലാഹു ഉറപ്പിച്ചു നിർത്തുന്നു. അക്രമികളെ അല്ലാഹു വഴിപിഴവിലാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അല്ലാഹു താൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് പ്രവർത്തിക്കുന്നു.”
ഭൗതികമായ നേട്ടങ്ങളിൽ മാത്രം സന്തോഷിക്കുകയും അതിൽ അഹങ്കരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവർക്ക് അല്ലാഹുവിന്റെ ഈ മുന്നറിയിപ്പ് വലിയൊരു പാഠമാണ്. ഈ ദുനിയാവ് വെറുമൊരു പരീക്ഷണശാല മാത്രമാണെന്നും യഥാർത്ഥ വിജയം പരലോകത്തെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയാണെന്നും വിശ്വാസി എപ്പോഴും ഓർക്കണം. അല്ലാഹു പറയുന്നു:

وَمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا إِلَّا مَتَاعُ الْغُرُورِ (ആലു ഇംറാൻ: 185)
“ഇഹലോക ജീവിതം എന്നത് വഞ്ചനയുടെ (കബളിപ്പിക്കുന്ന) വിഭവമല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമല്ല.”
മഹാനായ മുസ്തൗരിദ് ഇബ്നു ശദ്ദാദ് (റ) നിവേദനം ചെയ്യുന്നു: അല്ലാഹുവിന്റെ റസൂൽ (സ്വ) അരുളി:
“പരലോകവുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുമ്പോൾ ഈ ദുനിയാവിന്റെ ഉദാഹരണം, നിങ്ങളിലൊരാൾ തന്റെ വിരൽ സമുദ്രത്തിൽ മുക്കിയെടുക്കുന്നതുപോലെ മാത്രമാണ്; ആ വിരലിൽ എത്രത്തോളം വെള്ളം തിരിച്ചുവരുന്നു എന്ന് അവൻ നോക്കിക്കൊള്ളട്ടെ!” (സ്വഹീഹ് മുസ്‌ലിം) സമുദ്രത്തിലെ അനന്തമായ ജലപ്പരപ്പാണ് പരലോകമെങ്കിൽ, വിരൽ മുക്കിയെടുക്കുമ്പോൾ അതിൽ തങ്ങിനിൽക്കുന്ന ഏതാനും തുള്ളി വെള്ളം മാത്രമാണ് ഈ ദുനിയാവ്. അത്രമേൽ തുച്ഛമായ ഭൗതികതയ്ക്ക് വേണ്ടിയാണ് മനുഷ്യൻ പരലോകത്തെ വിൽക്കുന്നത് എന്ന ഗൗരവമേറിയ ചിന്ത ഈ ഹദീസ് നൽകുന്നു.

തീർച്ചയായും മരണത്തെക്കുറിച്ച് എപ്പോഴും ചിന്തിക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് ഭൗതിക ലോകത്തോടുള്ള അമിതമായ പ്രണയം ഹൃദയത്തിൽ ഉണ്ടാവുകയില്ല. അവൻ തന്റെ എല്ലാ കർമ്മങ്ങളും അല്ലാഹുവിന്റെ പ്രീതിക്ക് വേണ്ടി മാത്രമായി മാറ്റിവെക്കും. മഹത്തുക്കളുടെ വചനങ്ങൾ പരിശോധിച്ചാൽ നമുക്ക് മനസ്സിലാക്കാൻ സാധിക്കുന്നത്, അവർ ദുനിയാവിനെ ഒരു താവളമായി മാത്രമാണ് കണ്ടിരുന്നത് എന്നാണ്. യാത്രക്കാരൻ വഴിമധ്യേ ഒരു മരത്തണലിൽ വിശ്രമിക്കുന്നതുപോലെ മാത്രമാണ് അവർ ഈ ജീവിതത്തെ നോക്കിക്കണ്ടത്. രാപ്പകലില്ലാതെ ഭൗതികതയ്ക്ക് പുറകെ പായുന്ന മനുഷ്യന്റെ ഹൃദയത്തിന് യഥാർത്ഥ ശാന്തി ലഭിക്കുന്നത് എവിടെയാണ്? പരിശുദ്ധ ഖുർആൻ അതിന് ഉത്തരം നൽകുന്നു:

الَّذِينَ آمَنُوا وَتَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُم بِذِكْرِ اللَّهِ ۗ أَلَا بِذِكْرِ اللَّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ (റഅ്ദ്: 28)
“അതായത് വിശ്വസിക്കുകയും അല്ലാഹുവിനെ സ്മരിക്കുന്നതുകൊണ്ട് തങ്ങളുടെ ഹൃദയങ്ങൾ ശാന്തമായിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവരെ. അറിയുക; അല്ലാഹുവിനെക്കുറിച്ചുള്ള സ്മരണ കൊണ്ടത്രെ ഹൃദയങ്ങൾ ശാന്തമാകുന്നത്.”
ആത്മീയമായ ഈ ഔന്നത്യത്തിലേക്ക് ഉയരാൻ മനുഷ്യൻ തന്റെ ഹൃദയത്തെ ദുനിയാവിന്റെ മോഹങ്ങളിൽ നിന്ന് ശുദ്ധീകരിക്കേണ്ടതുണ്ട്. എങ്കിൽ മാത്രമേ അവന് യഥാർത്ഥ ഈമാനിന്റെ (വിശ്വാസത്തിന്റെ) മധുരം ആസ്വദിക്കാനും പരലോകത്ത് അല്ലാഹുവിന്റെ സാമീപ്യം സിദ്ധിക്കാനും സാധിക്കുകയുള്ളൂ.

തുടരും…