കാതറിൻ ഗാലഗറുടെ വിമർശന ദർശനങ്ങൾ:
സൈനുദ്ദീൻ മന്ദലാംകുന്ന്.
നവചരിത്രവാദം: പാഠത്തിന്റെ ചരിത്രപരത, ചരിത്രത്തിന്റെ പാഠപരത: 5
നവചരിത്രവാദ സിദ്ധാന്തങ്ങളെയും അതിന്റെ പ്രയോഗരൂപങ്ങളെയും വികസിപ്പിക്കുന്നതിൽ മുഖ്യപങ്ക് വഹിച്ച പ്രധാനികളിൽ സവിശേഷ പരാമർശമർഹിക്കുന്ന മറ്റൊരു സാന്നിധ്യമാണ് കാതറിൻ ഗാലഗർ (Catherine Gallagher). 1980-കളിൽ അമേരിക്കയിൽ രൂപംകൊണ്ട ഈ സിദ്ധാന്തശാഖയ്ക്ക് കൃത്യമായ ദിശാബോധം നൽകിയവരിൽ പ്രമുഖയാണ് ബർക്കിലിയിലെ കാലിഫോർണിയ സർവകലാശാലയിലെ പ്രൊഫസറായിരുന്ന കാതറിൻ ഗാലഗർ. സ്ത്രീപക്ഷ കാഴ്ചപ്പാടുകളെയും സാമ്പത്തിക ചരിത്രത്തെയും നവചരിത്രവാദവുമായി സംയോജിപ്പിക്കുന്നതിൽ അവർ നൽകിയ സംഭാവനകൾ സമാനതകളില്ലാത്തതാണ്. കാതറിൻ ഗാലഗറുടെ ആശയലോകങ്ങളുടെ ഒരു വിഹഗവീക്ഷണം.
നവചരിത്രവാദ സിദ്ധാന്തങ്ങളെയും അതിന്റെ പ്രയോഗരൂപങ്ങളെയും വികസിപ്പിക്കുന്നതിൽ മുഖ്യപങ്ക് വഹിച്ച പ്രധാനികളിൽ സവിശേഷ പരാമർശമർഹിക്കുന്ന മറ്റൊരു സാന്നിധ്യമാണ് കാതറിൻ ഗാലഗർ (Catherine Gallagher). 1980-കളിൽ അമേരിക്കയിൽ രൂപംകൊണ്ട ഈ സിദ്ധാന്തശാഖയ്ക്ക് കൃത്യമായ ദിശാബോധം നൽകിയവരിൽ പ്രമുഖയാണ് ബർക്കിലിയിലെ കാലിഫോർണിയ സർവകലാശാലയിലെ പ്രൊഫസറായിരുന്ന കാതറിൻ ഗാലഗർ. സ്ത്രീപക്ഷ കാഴ്ചപ്പാടുകളെയും സാമ്പത്തിക ചരിത്രത്തെയും നവചരിത്രവാദവുമായി സംയോജിപ്പിക്കുന്നതിൽ അവർ നൽകിയ സംഭാവനകൾ സമാനതകളില്ലാത്തതാണ്.
നവചരിത്രവാദത്തിലേക്ക് ഗാലഗറുടെ സംഭാവനകൾ
ഒരു സാഹിത്യകൃതി രൂപപ്പെടുന്ന കാലഘട്ടത്തിലെ സാംസ്കാരികവും രാഷ്ട്രീയവും സാമ്പത്തികവുമായ അധികാരബന്ധങ്ങളുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ വേണം അതിനെ വായിക്കാൻ എന്ന് ഗാലഗർ വാദിച്ചു. “ചരിത്രത്തിന്റെ സാഹിത്യവൽക്കരണവും സാഹിത്യത്തിന്റെ ചരിത്രവൽക്കരണവും” (The poeticality of history and the historicality of texts) എന്ന നവചരിത്രവാദത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന പ്രമാണം അവരുടെ പഠനങ്ങളിൽ ദർശിക്കാം.
ഗാലഗറുടെ പ്രധാനപ്പെട്ട മൂന്ന് വീക്ഷണങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്:
- സ്ത്രീപക്ഷ കാഴ്ചപ്പാടും നവചരിത്രവാദവും
പരമ്പരാഗത ചരിത്രം പലപ്പോഴും സ്ത്രീകളുടെ ശബ്ദങ്ങളെയും അവരുടെ സാമ്പത്തിക പങ്കാളിത്തത്തെയും രേഖപ്പെടുത്താൻ മറന്നുപോയിട്ടുണ്ട്. ഗാലഗർ തന്റെ പഠനങ്ങളിലൂടെ ചരിത്രത്തിലെയും സാഹിത്യത്തിലെയും ഈ സ്ത്രീസാന്നിധ്യത്തെ വീണ്ടെടുക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പതിനേഴാം നൂറ്റാണ്ടിലെ പ്രമുഖ എഴുത്തുകാരിയായ അഫ്ര ബെൻ (Aphra Behn) ഉൾപ്പെടെയുള്ളവരുടെ കൃതികളെ വിശകലനം ചെയ്തുകൊണ്ട്, അക്കാലത്തെ വിപണി വ്യവസ്ഥയും സ്ത്രീകളുടെ എഴുത്തും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം അവർ പുറത്തുകൊണ്ടുവന്നു. കാതറിൻ ഗാലഗറുടെ നവചരിത്രവാദ സമീപനത്തിലെ ഏറ്റവും വിപ്ലവകരമായ വശങ്ങളിലൊന്ന് അത് സ്ത്രീപക്ഷ കാഴ്ചപ്പാടുകളെയും (Feminist perspectives) സാമ്പത്തിക ചരിത്രത്തെയും (Economic history) പരസ്പരം കോർത്തിണക്കി എന്നതാണ്. പരമ്പരാഗത ചരിത്രരചനകൾ അധികാരം, രാഷ്ട്രീയം, യുദ്ധങ്ങൾ എന്നിവയ്ക്ക് നൽകിയ പ്രാധാന്യം സ്ത്രീകളുടെ ദൈനംദിന ജീവിതങ്ങൾക്കും അവരുടെ സാമ്പത്തിക ഇടപെടലുകൾക്കും നൽകിയിരുന്നില്ല. ഈയൊരു ശൂന്യതയെയാണ് ഗാലഗർ തന്റെ പഠനങ്ങളിലൂടെ തിരുത്താൻ ശ്രമിച്ചത്. ഇക്കാര്യം കൂടുതൽ വിശദീകരണം അർഹിക്കുന്നുണ്ട്.
സാഹിത്യവും സാമ്പത്തികശാസ്ത്രവും തമ്മിൽ ആഴത്തിലുള്ള ബന്ധമുണ്ടെന്ന് ഗാലഗർ നിരീക്ഷിച്ചു. പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ബ്രിട്ടീഷ് വ്യാവസായിക നോവലുകളെക്കുറിച്ചുള്ള അവരുടെ പഠനങ്ങൾ (ഉദാഹരണത്തിന്: The Industrial Reformation of English Fiction) അക്കാലത്തെ തൊഴിൽ സംസ്കാരം, വർഗ്ഗസമരം, മൂലധനം എന്നിവ എങ്ങനെ കഥാപരിസരങ്ങളെ സ്വാധീനിച്ചു എന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു.
സ്ത്രീകളുടെ ‘അദൃശ്യത’യും വിപണിയും (The Market of Property and Identity) എന്ന വിഷയത്തിലൂന്നിയായിരുന്നു അവരുടെ അന്വേഷണങ്ങൾ.
ഗാലഗറുടെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ കൃതികളിലൊന്നായ ‘Nobody’s Story: The Vanishing Acts of Women Writers in the Marketplace, 1670-1820’ എന്ന പുസ്തകത്തിലാണ് ഈ വീക്ഷണം അവർ കൃത്യമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. പതിനേഴും പതിനെട്ടും നൂറ്റാണ്ടുകളിൽ വിപണിയിൽ (Marketplace) സ്വന്തമായി ഒരു ‘സ്വത്വം’ (Identity) ഇല്ലാതിരുന്ന സ്ത്രീ എഴുത്തുകാരികൾ, എങ്ങനെയാണ് ആ പരിമിതിയെത്തന്നെ തങ്ങളുടെ എഴുത്തിനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യമാക്കി മാറ്റിയത് എന്ന് അവർ നിരീക്ഷിക്കുന്നു.
അക്കാലത്തെ നിയമവ്യവസ്ഥയനുസരിച്ച് സ്ത്രീകൾക്ക് സ്വന്തമായി സ്വത്തുക്കൾ കൈവശം വെക്കാനോ നിയമപരമായ വ്യക്തിത്വമായി മാറാനോ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല. അവർ സാമൂഹികമായി ‘Nobody’ (ആരുമല്ലാത്തവർ) ആയിരുന്നു. എന്നാൽ എഴുത്തിന്റെ ലോകത്തേക്ക് വന്നപ്പോൾ, വിപണിയിലെ ഈ ‘ശൂന്യത’ അല്ലെങ്കിൽ ‘അദൃശ്യത’ പുരുഷാധിപത്യപരമായ സാമൂഹിക നിയന്ത്രണങ്ങളിൽ നിന്ന് ഒളിച്ചുകടക്കാനും സ്വതന്ത്രമായി കഥാപാത്രങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കാനും അവർക്ക് സഹായകമായി എന്ന് ഗാലഗർ സമർത്ഥിക്കുന്നു.
ഇംഗ്ലീഷ് സാഹിത്യ ചരിത്രത്തിൽ സ്വന്തം എഴുത്തിലൂടെ മാത്രം ജീവിച്ച ആദ്യത്തെ പ്രൊഫഷണൽ സ്ത്രീ എഴുത്തുകാരിയായി കരുതപ്പെടുന്ന വ്യക്തിയാണ് അഫ്ര ബെൻ (1640–1689). ഗാലഗർ അഫ്ര ബെന്നിന്റെ കൃതികളെ കേവലം സാഹിത്യ ഭംഗിയുടെ പേരിൽ മാത്രമല്ല പഠനവിധേയമാക്കിയത്:
അക്കാലത്ത് ഒരു സ്ത്രീ തന്റെ ചിന്തകളും എഴുത്തുകളും പരസ്യമായി വിപണിയിൽ വിൽക്കുക എന്നത് വലിയൊരു സാമൂഹിക ലംഘനമായിരുന്നു. സ്ത്രീകളുടെ എഴുത്തിനെ പലപ്പോഴും ലൈംഗികമായ ശരീര വിൽപ്പനയുമായാണ് (Prostitution) യാഥാസ്ഥിതിക സമൂഹം താരതമ്യം ചെയ്തിരുന്നത്. അഫ്ര ബെൻ ഈ സാമൂഹിക അധിക്ഷേപത്തെ ഭയന്ന് പിന്മാറുന്നതിന് പകരം, തന്റെ എഴുത്തിൽ അതിനെ ഒരു പ്രതിരോധ തന്ത്രമായി മാറ്റി. വിപണിയിലെ ചരക്കുവൽക്കരണത്തെയും (Commodification) സ്ത്രീകളുടെ എഴുത്തിനെയും തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, പുരുഷാധിപത്യ വിപണി വ്യവസ്ഥയ്ക്കുള്ളിൽ നിന്നുകൊണ്ടുതന്നെ സാമ്പത്തിക സ്വാതന്ത്ര്യം നേടാൻ സ്ത്രീകൾക്ക് കഴിയുമെന്ന് അവർ കാണിച്ചുതന്നു.
നവചരിത്രവാദത്തിന്റെ പ്രധാന രീതിശാസ്ത്രം സാഹിത്യത്തെ സാമൂഹിക ഘടനകളിൽ നിന്ന് വേറിട്ട് കാണാതിരിക്കുക എന്നതാണ്. ഗാലഗർ സ്ത്രീകളുടെ എഴുത്തിനെ കേവലം വ്യക്തിപരമായ വികാരപ്രകടനങ്ങളായല്ല, മറിച്ച് അക്കാലത്തെ മുതലാളിത്ത വിപണിയുടെയും പുസ്തക പ്രസിദ്ധീകരണ ശൃംഖലകളുടെയും (Publishing Industry) ഭാഗമായാണ് അടയാളപ്പെടുത്തിയത്.
സ്ത്രീകൾ കേവലം കവിതകളോ നോവലുകളോ എഴുതുക മാത്രമല്ല ചെയ്തത്, മറിച്ച് അവർ സാഹിത്യത്തെ ഒരു ‘തൊഴിലായി’ വികസിപ്പിക്കുകയും സാമ്പത്തിക വിനിമയങ്ങളുടെ ഭാഗമാവുകയും ചെയ്തു. ചരിത്രത്തിൽ സ്ത്രീകളുടെ സാമ്പത്തിക പങ്കാളിത്തം അടയാളപ്പെടുത്താൻ സാഹിത്യകൃതികളെ ഒരു ചരിത്രരേഖയായി (Historical Document) എങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കാം എന്ന് ഗാലഗർ കാണിച്ചുതന്നു. പരമ്പരാഗത ചരിത്രത്തിൽ സ്ത്രീകൾ എപ്പോഴും ‘നിഷ്ക്രിയരായ’ (Passive) ഇരകൾ മാത്രമായിരുന്നു. എന്നാൽ നവചരിത്രവാദത്തിലൂടെ ചരിത്രത്തെ സമീപിച്ചപ്പോൾ, നിലവിലുണ്ടായിരുന്ന കടുത്ത നിയന്ത്രണങ്ങൾക്കിടയിലും സ്ത്രീകൾ എങ്ങനെയാണ് വിപണിയിലും സാഹിത്യത്തിലും സ്വന്തം ഇടങ്ങൾ നിർമ്മിച്ചെടുത്തത് (Agency) എന്ന് കണ്ടെത്താൻ ഗാലഗർക്ക് കഴിഞ്ഞു. ചരിത്രം എന്നത് ഭരണാധികാരികളുടെ കഥ മാത്രമല്ല, അതിൽ സ്ത്രീകളുടെ അദൃശ്യമാക്കപ്പെട്ട സാമ്പത്തിക-സാംസ്കാരിക പോരാട്ടങ്ങളുമുണ്ടെന്ന സ്ത്രീപക്ഷ നവചരിത്രവാദ ചിന്തയ്ക്ക് അവർ അടിത്തറയിട്ടു.
കാതറിൻ ഗാലഗറുടെ നവചരിത്രവാദ സമീപനത്തിലെ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ മറ്റൊരു വശം സാഹിത്യവിമർശനത്തെ സാമ്പത്തിക ചരിത്രവുമായി (Economic History) സംയോജിപ്പിച്ചു എന്നതാണ്. സാഹിത്യവും സാമ്പത്തികശാസ്ത്രവും രണ്ട് വ്യത്യസ്ത ധ്രുവങ്ങളിലുള്ള വിജ്ഞാനശാഖകളല്ല, മറിച്ച് അവ പരസ്പരം സ്വാധീനിക്കുന്ന സാംസ്കാരിക രൂപങ്ങളാണെന്ന് അവർ വാദിച്ചു.
സാഹിത്യവും സാമ്പത്തികശാസ്ത്രവും തമ്മിൽ ആഴത്തിലുള്ള ബന്ധമുണ്ടെന്ന് ഗാലഗർ നിരീക്ഷിച്ചു. പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ബ്രിട്ടീഷ് വ്യാവസായിക നോവലുകളെക്കുറിച്ചുള്ള അവരുടെ പഠനങ്ങൾ (ഉദാഹരണത്തിന്: The Industrial Reformation of English Fiction) അക്കാലത്തെ തൊഴിൽ സംസ്കാരം, വർഗ്ഗസമരം, മൂലധനം എന്നിവ എങ്ങനെ കഥാപരിസരങ്ങളെ സ്വാധീനിച്ചു എന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു.
2. മൂലധനവും’ നോവലിലെ യാഥാർത്ഥ്യവാദവും (Realism)
കാതറിൻ ഗാലഗറുടെ നവചരിത്രവാദ സമീപനത്തിലെ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ മറ്റൊരു വശം സാഹിത്യവിമർശനത്തെ സാമ്പത്തിക ചരിത്രവുമായി (Economic History) സംയോജിപ്പിച്ചു എന്നതാണ്. സാഹിത്യവും സാമ്പത്തികശാസ്ത്രവും രണ്ട് വ്യത്യസ്ത ധ്രുവങ്ങളിലുള്ള വിജ്ഞാനശാഖകളല്ല, മറിച്ച് അവ പരസ്പരം സ്വാധീനിക്കുന്ന സാംസ്കാരിക രൂപങ്ങളാണെന്ന് അവർ വാദിച്ചു.
സാഹിത്യവും സാമ്പത്തികശാസ്ത്രവും തമ്മിൽ ആഴത്തിലുള്ള ബന്ധമുണ്ടെന്ന് ഗാലഗർ നിരീക്ഷിച്ചു. പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ബ്രിട്ടീഷ് വ്യാവസായിക നോവലുകളെക്കുറിച്ചുള്ള അവരുടെ പഠനങ്ങൾ (ഉദാഹരണത്തിന്: The Industrial Reformation of English Fiction) അക്കാലത്തെ തൊഴിൽ സംസ്കാരം, വർഗ്ഗസമരം, മൂലധനം എന്നിവ എങ്ങനെ കഥാപരിസരങ്ങളെ സ്വാധീനിച്ചു എന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു. അവരുടെ പ്രശസ്തമായ ‘The Industrial Reformation of English Fiction: Social Discourse and Narrative Form, 1832–1867’ എന്ന കൃതിയെ മുൻനിർത്തി, ഈ ആശയത്തെ നമുക്ക് കൂടുതൽ വിശദമായി പരിശോധിക്കാം:
പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ബ്രിട്ടനിൽ ഉണ്ടായ വ്യവസായ വിപ്ലവം (Industrial Revolution) കേവലം ഫാക്ടറികളും യന്ത്രങ്ങളും മാത്രമല്ല നിർമ്മിച്ചത്, അത് പുതിയൊരു സാമൂഹിക വ്യവഹാരത്തെയും (Discourse) ചിന്താഗതിയെയും കൂടെയാണ് രൂപപ്പെടുത്തിയത്. അക്കാലത്ത് എഴുതപ്പെട്ട ‘വ്യാവസായിക നോവലുകൾ’ (Industrial Novels / Condition-of-England Novels) വെറുതെ ഫാക്ടറി തൊഴിലാളികളുടെ കഷ്ടപ്പാടുകൾ വിവരിക്കുക മാത്രമല്ല ചെയ്തത്. മറിച്ച്, അക്കാലത്തെ സാമ്പത്തിക സിദ്ധാന്തങ്ങൾ, സ്വാതന്ത്ര്യത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സങ്കൽപ്പങ്ങൾ, മനുഷ്യന്റെ അധ്വാനത്തിന്റെ മൂല്യം എന്നിവ നോവലുകളുടെ ഘടനയെയും കഥാപാത്ര സൃഷ്ടിയെയും എങ്ങനെ സ്വാധീനിച്ചു എന്ന് ഗാലഗർ വിശദീകരിച്ചു.
ഗാലഗറുടെ പഠനങ്ങളിലെ ഒരു പ്രധാന നിരീക്ഷണം അക്കാലത്തെ കുടുംബം, തൊഴിൽ എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള സങ്കൽപ്പങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള വൈരുദ്ധ്യമാണ്:
തൊഴിൽ വിപണിയിലെ അടിമത്തത്തെ ഗാലഗർ തുറന്നുകാട്ടി. പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ സാമ്പത്തിക ശാസ്ത്രജ്ഞർ മനുഷ്യന്റെ അധ്വാനത്തെ ഒരു ചരക്കായി (Commodity) കണ്ടു. ഫാക്ടറികളിൽ തൊഴിലാളികൾ തങ്ങളുടെ അധ്വാനം വിൽക്കാൻ നിർബന്ധിതരായി. ഇതിനെ പല നോവലിസ്റ്റുകളും ഒരു തരം ‘വേതന അടിമത്തം’ (Wage Slavery) ആയാണ് ചിത്രീകരിച്ചത്.
ഈ സാമ്പത്തിക സമ്മർദ്ദങ്ങളിൽ നിന്നും മനുഷ്യത്വമില്ലാത്ത വിപണിയിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെടാനുള്ള ഒരു സുരക്ഷിത താവളമായാണ് നോവലുകളിൽ ‘കുടുംബം’ ചിത്രീകരിക്കപ്പെട്ടത്. എന്നാൽ സാമ്പത്തിക യാഥാർത്ഥ്യങ്ങൾ ഈ കുടുംബ ഭദ്രതയെ എങ്ങനെ തകിടം മറിക്കുന്നു എന്ന് എലിസബത്ത് ഗാസ്കൽ (Elizabeth Gaskell), ചാർലസ് ഡിക്കൻസ് (Charles Dickens) തുടങ്ങിയവരുടെ നോവലുകളെ വിശകലനം ചെയ്തുകൊണ്ട് ഗാലഗർ കാണിച്ചുതരുന്നു.
യാഥാർത്ഥ്യവാദപരമായ നോവലുകൾ (Realistic Novels) വളർന്നുവന്നത് മുതലാളിത്തത്തിന്റെയും വിപണി സമ്പദ്വ്യവസ്ഥയുടെയും വികാസത്തോടൊപ്പമാണെന്ന് ഗാലഗർ നിരീക്ഷിക്കുന്നു. നോവലുകളിലെ കഥാപാത്രങ്ങളുടെ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകൾ, അവരുടെ വിജയപരാജയങ്ങൾ, സാമൂഹിക പദവി എന്നിവയെല്ലാം നിർണ്ണയിക്കുന്നത് സാമ്പത്തിക ഘടകങ്ങളാണ്. മൂലധനത്തിന്റെ (Capital) ചലനങ്ങളും, കടബാധ്യതകളും, സാമ്പത്തിക തകർച്ചകളും നോവലുകളിലെ പ്ലോട്ടുകളെ (Plot) മുന്നോട്ട് നയിക്കുന്ന ചാലകശക്തികളായി മാറി.
നവചരിത്രവാദത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന സ്വഭാവമനുസരിച്ച്, ഗാലഗർ നോവലുകളെ കേവലം ഭാവനയായി കാണാതെ, സാമ്പത്തിക ചരിത്രത്തെ മനസ്സിലാക്കാനുള്ള ‘ചരിത്രരേഖകൾ’ (Historical Documents) കൂടിയായി കണ്ടു. ബ്ലൂ ബുക്കുകൾ (അക്കാലത്തെ പാർലമെന്ററി റിപ്പോർട്ടുകൾ), സാമ്പത്തിക ശാസ്ത്ര ലഘുലേഖകൾ, ഫാക്ടറി നിയമങ്ങൾ എന്നിവയെ നോവലുകളിലെ വിവരണങ്ങളുമായി അവർ വശങ്ങളിലൊതുക്കി (Juxtapose) വായിച്ചു. സാഹിത്യം സാമ്പത്തിക യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുക മാത്രമല്ല, സാമ്പത്തിക നയങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ജനങ്ങളുടെ കാഴ്ചപ്പാടുകളെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നതിൽ പങ്കുവഹിക്കുകയും ചെയ്തു എന്ന് അവർ സമർത്ഥിച്ചു.
ചുരുക്കത്തിൽ, സാമ്പത്തിക ശാസ്ത്രം പറയുന്ന ‘വസ്തുതകളും’ സാഹിത്യം പറയുന്ന ‘മൂല്യങ്ങളും’ തമ്മിൽ നിരന്തരം സംവദിച്ചിരുന്നുവെന്നും, പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ബ്രിട്ടീഷ് ജീവിതത്തെ പൂർണ്ണമായി മനസ്സിലാക്കാൻ ഈ രണ്ട് ശാഖകളെയും സംയോജിപ്പിച്ചുള്ള വായന അനിവാര്യമാണെന്നുമാണ് ഗാലഗർ വ്യക്തമാക്കുന്നത്.
ഉയർന്ന സംസ്കാരവും ജനകീയ സംസ്കാരവും തമ്മിലുള്ള വേർതിരിവ് ഇല്ലാതാക്കി (Collapse of Cultural Hierarchy) എന്നതാണ് ഈ കൃതിയിലൂടെ ഗാലഗറും ഗ്രീൻബ്ലാറ്റും ചെയ്ത വലിയ സംഭാവന. മുൻകാലങ്ങളിൽ ‘ഉയർന്ന സാഹിത്യം’ (High Literature – ഉദാഹരണത്തിന് വരേണ്യവർഗ്ഗത്തിന്റെ കാവ്യങ്ങൾ, ക്ലാസിക് കൃതികൾ) എന്നും ‘ജനകീയ സംസ്കാരം’ (Pop Culture / Low Culture – നാടോടിക്കഥകൾ, അക്കാലത്തെ ലഘുലേഖകൾ, ജനകീയ വിനോദങ്ങൾ) എന്നും കൃത്യമായ വേർതിരിവുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
‘Practicing New Historicism’ ഈ സാംസ്കാരിക വരേണ്യതയെ പൂർണ്ണമായും തള്ളിക്കളയുന്നു. അവരുടെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ എല്ലാ സാംസ്കാരിക ഉൽപ്പന്നങ്ങളും തുല്യ പ്രാധാന്യമുള്ള ‘ടെക്സ്റ്റുകൾ’ (Texts) മാത്രമാണ്.
3 ‘പ്രാക്ടീസിങ് ന്യൂ ഹിസ്റ്റോറിസിസം’ (Practicing New Historicism)
സ്റ്റീഫൻ ഗ്രീൻബ്ലാറ്റുമായി (Stephen Greenblatt) ചേർന്ന് ഗാലഗർ രചിച്ച ‘Practicing New Historicism’ (2000) എന്ന ഗ്രന്ഥം ഈ പഠനശാഖയിലെ ഏറ്റവും നിർണായകമായ കൃതികളിലൊന്നാണ്. നവചരിത്രവാദം എന്നാൽ വെറുമൊരു കടുംപിടുത്തമുള്ള സിദ്ധാന്തമല്ല, മറിച്ച് അതൊരു പ്രായോഗിക വായനാരീതിയാണ് (Reading practice) എന്ന് ഈ പുസ്തകം സമർത്ഥിക്കുന്നു.
ചരിത്രത്തിലെ വലിയ സംഭവങ്ങൾക്കൊപ്പം തന്നെ ചെറിയ വിചിത്രമായ വസ്തുതകൾ, ഡയറിക്കുറിപ്പുകൾ, കോടതി രേഖകൾ (Anecdotes) എന്നിവയ്ക്ക് ഈ പഠനരീതി വലിയ പ്രാധാന്യം നൽകുന്നു.
ഉയർന്ന സംസ്കാരമെന്നും (High culture) ജനകീയ സംസ്കാരമെന്നും (Pop culture) ഉള്ള വേർതിരിവുകളെ ഇത് ഇല്ലാതാക്കുന്നു.
പല പാശ്ചാത്യ സാഹിത്യ സിദ്ധാന്തങ്ങളും (ഉദാഹരണത്തിന് ഘടനാവാദം അല്ലെങ്കിൽ മാർക്സിസം) കൃത്യമായ ചില നിയമങ്ങളിലും കടുംപിടുത്തമുള്ള ചട്ടക്കൂടുകളിലും അധിഷ്ഠിതമാണ്. എന്നാൽ നവചരിത്രവാദം അത്തരമൊരു അടഞ്ഞ സിദ്ധാന്തമല്ല എന്ന് ഗാലഗറും ഗ്രീൻബ്ലാറ്റും വാദിക്കുന്നു. അതൊരു ‘വായനാ സംസ്കാരമാണ്’ (Reading Practice). ഒരു സാഹിത്യകൃതിയെ വായിക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ കാലഘട്ടത്തിലെ സംസ്കാരവുമായി അത് എങ്ങനെ നിരന്തരം കൊടുക്കൽ വാങ്ങലുകൾ നടത്തുന്നു എന്ന് അന്വേഷിക്കുന്ന പ്രവൃത്തിയാണത്. ഇതിന് മുൻകൂട്ടി നിശ്ചയിച്ച ഒരു ഫോർമുലയില്ല. ഈ പുസ്തകത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു രീതിശാസ്ത്രം (Methodology) ‘അനക്ഡോട്ടുകളുടെ’ ഉപയോഗമാണ്.പരമ്പരാഗത ചരിത്രകാരന്മാർ വലിയ യുദ്ധങ്ങൾ, രാജാക്കന്മാരുടെ ഭരണമാറ്റങ്ങൾ, വലിയ രാഷ്ട്രീയ ഉടമ്പടികൾ എന്നിവയ്ക്ക് മാത്രം പ്രാധാന്യം നൽകിയപ്പോൾ, നവചരിത്രവാദികൾ ചരിത്രത്തിന്റെ അതിരുകളിലേക്ക് തള്ളപ്പെട്ട ചെറിയ കാര്യങ്ങളിലേക്ക് ശ്രദ്ധ തിരിച്ചു. ഗ്രീൻ ബ്ലാറ്റിന്റെ ചിന്തകളെ പരിചയപ്പെടുത്തിയ ഭാഗത്ത് ഇതിന്റെ കൂടുതൽ വിശദാംശങ്ങൾ നൽകിയിട്ടുണ്ട്.
ഗാലഗറും ഗ്രീൻബ്ലാറ്റും ഒരു സാഹിത്യകൃതിയെ വിശകലനം ചെയ്യാൻ തുടങ്ങുന്നത് പലപ്പോഴും ഒരു ചെറിയ ചരിത്രശകലത്തിൽ നിന്നായിരിക്കും. ഈ ചെറിയ ശകലത്തെ വലിയൊരു സാഹിത്യകൃതിയോട് (ഉദാഹരണത്തിന് ഷേക്സ്പിയറുടെ ഒരു നാടകത്തോട്) വശങ്ങളിലൊതുക്കി (Juxtapose) വായിക്കുമ്പോൾ, അക്കാലത്തെ അധികാരഘടനകളും സാമൂഹിക ചിന്തകളും എങ്ങനെയാണ് ആ സാഹിത്യകൃതിയെയും ചരിത്രത്തെയും ഒരേപോലെ സ്വാധീനിച്ചത് എന്ന് കണ്ടെത്താൻ കഴിയും.
ഉയർന്ന സംസ്കാരവും ജനകീയ സംസ്കാരവും തമ്മിലുള്ള വേർതിരിവ് ഇല്ലാതാക്കി (Collapse of Cultural Hierarchy) എന്നതാണ് ഈ കൃതിയിലൂടെ ഗാലഗറും ഗ്രീൻബ്ലാറ്റും ചെയ്ത വലിയ സംഭാവന. മുൻകാലങ്ങളിൽ ‘ഉയർന്ന സാഹിത്യം’ (High Literature – ഉദാഹരണത്തിന് വരേണ്യവർഗ്ഗത്തിന്റെ കാവ്യങ്ങൾ, ക്ലാസിക് കൃതികൾ) എന്നും ‘ജനകീയ സംസ്കാരം’ (Pop Culture / Low Culture – നാടോടിക്കഥകൾ, അക്കാലത്തെ ലഘുലേഖകൾ, ജനകീയ വിനോദങ്ങൾ) എന്നും കൃത്യമായ വേർതിരിവുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
‘Practicing New Historicism’ ഈ സാംസ്കാരിക വരേണ്യതയെ പൂർണ്ണമായും തള്ളിക്കളയുന്നു.
അവരുടെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ എല്ലാ സാംസ്കാരിക ഉൽപ്പന്നങ്ങളും തുല്യ പ്രാധാന്യമുള്ള ‘ടെക്സ്റ്റുകൾ’ (Texts) മാത്രമാണ്. ഷേക്സ്പിയറുടെ നാടകത്തിന് നൽകുന്ന അതേ പ്രാധാന്യവും പദവിയും അക്കാലത്തെ ഒരു സാധാരണ മെഡിക്കൽ റിപ്പോർട്ടിനോ മാന്ത്രികവിദ്യയെക്കുറിച്ചുള്ള ലഘുലേഖയ്ക്കോ നവചരിത്രവാദത്തിൽ ലഭിക്കുന്നു. കാരണം, ഇവയെല്ലാം രൂപപ്പെടുന്നത് ഒരേ സാംസ്കാരിക പരിസരത്തുനിന്നുമാണ്.
ചരിത്രത്തിന്റെ ബഹുസ്വരതയിലൂന്നിയാണ് ഈ നവചരിത്രവാദ സിദ്ധാന്തങ്ങളൊക്കെയും വികസിക്കുന്നത്. ഗാലഗറുടെ ചിന്തകളും ഈ സവിശേഷത ഉൾക്കൊള്ളുന്നു. ചുരുക്കത്തിൽ, ‘Practicing New Historicism’ എന്നത് ചരിത്രത്തെയും സാഹിത്യത്തെയും ഭാവനാപൂർണ്ണമായും എന്നാൽ അതീവ സൂക്ഷ്മമായും വായിക്കാൻ ഗവേഷകർക്ക് വഴികാട്ടുന്ന ഒരു പ്രായോഗിക മാനുവൽ (Manual) തന്നെയാണ്.
ഉപസംഹാരം
കാതറിൻ ഗാലഗറുടെ നവചരിത്രവാദ വീക്ഷണങ്ങൾ സാഹിത്യ പഠനത്തെ കൂടുതൽ ജനാധിപത്യപരവും സമഗ്രവുമാക്കി മാറ്റി. സാഹിത്യം ചരിത്രത്തെ നിർമ്മിക്കുന്നതിലും, ചരിത്രം സാഹിത്യത്തെ രൂപപ്പെടുത്തുന്നതിലും വഹിക്കുന്ന പങ്ക് തിരിച്ചറിയാൻ അവരുടെ പഠനങ്ങൾ ഇന്നും വായനക്കാരെയും ഗവേഷകരെയും സഹായിക്കുന്നു.
1945 ഫെബ്രുവരി 16 ന് അമേരിക്കയിലാണവർ ജനിച്ചത്. ബർക്കിലിയിലെ കാലിഫോർണിയ സർവകലാശാലയിലെ ഇംഗ്ലീഷ് വിഭാഗം പ്രൊഫസറായിരുന്നു അവർ. ‘Nobody’s Story’, ‘Practicing New Historicism’ എന്നിങ്ങനെ മറ്റ് ചില ശ്രദ്ധേയമായ ഗ്രന്ഥങ്ങളും കൂടി ഇവർ രചിച്ചിട്ടുണ്ട്. 1996-ലെ പ്രശസ്തമായ ‘മാസ്റ്റർ-മൈൻഡ് ലക്ചർ’ (Master-Mind Lecture) നിർവ്വഹിച്ചത് കാതറിൻ ഗാലഗറായിരുന്നു. ബെർലിനിലെ അമേരിക്കൻ അക്കാദമിയുടെ ‘ബർലിൻ പ്രൈസ് ഫെലോഷിപ്പ്’ (2011), സാംസ്കാരിക ചരിത്രത്തിനുള്ള ‘ജാക്വസ് ബാർസുൻ പ്രൈസ്’ (2018) എന്നിവയും അവർക്ക് ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്. 2020-ൽ അവർ ‘അമേരിക്കൻ ഫിലോസഫിക്കൽ സൊസൈറ്റി’യിലേക്ക് തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു.
റഫറൻസുകൾ (References)
- Gallagher, Catherine, and Stephen Greenblatt. Practicing New Historicism. University of Chicago Press, 2000.
- Gallagher, Catherine. The Industrial Reformation of English Fiction: Visual Discourse and Social Narrative, 1832-1867. University of Chicago Press, 1985.
- Gallagher, Catherine. Nobody’s Story: The Vanishing Acts of Women Writers in the Marketplace, 1670-1820. University of California Press, 1994.
- Veeser, H. Aram, editor. The New Historicism. Routledge, 1989.
- Gallagher, Catherine. Nobody’s Story: The Vanishing Acts of Women Writers in the Marketplace, 1670-1820. University of California Press, 1994.
- Gallagher, Catherine. The Industrial Reformation of English Fiction: Social Discourse and Narrative Form, 1832–1867. University of Chicago Press, 1985.
- Gallagher, Catherine, and Stephen Greenblatt. Practicing New Historicism. University of Chicago Press, 2000.