അൽ ഇഖ്ദുദ്ദമീൻ: ഇന്ത്യയും ആദ്യകാല ഇസ്‌ലാമും: 5
ഖാളി അത്ഹർ മുബാറക് പുരി
സ്വതന്ത്രപരിഭാഷയും വ്യാഖ്യാനവും: ദർവേശ് അൻവാരി
അബൂബക്കർ സ്വിദ്ദീഖ് (റ) വിന്റെ കാലത്ത്, വളരെ ചുരുക്കം ചിലതൊഴിച്ചാൽ, അറബ് നാടുകൾക്ക് പുറത്തുള്ള വിജയങ്ങളൊന്നും നടന്നിരുന്നില്ല. എന്നാൽ ഉമർ ബിൻ ഖത്വാബ് (റ) വിന്റെ കാലത്ത് മുസ്ലിം സൈന്യം ഇറാഖ് കീഴടക്കുകയും പ്രമുഖ തുറമുഖ നഗരമായ ഉബുല്ല പിടിച്ചെടുക്കുകയും ചെയ്തു. അത് പേർഷ്യൻ രാജാക്കന്മാരുടെ പ്രധാന കേന്ദ്രവും അവരുടെ വീര്യത്തിന്റെ പ്രഭവകേന്ദ്രവുമായിരുന്നു. അവർ കരമാർഗ്ഗം അറബികൾക്കെതിരെയും, കടൽമാർഗ്ഗം ഇന്ത്യയിലെ ജനങ്ങൾക്കെതിരെയും യുദ്ധങ്ങൾ നടത്തിയിരുന്നു. അതിനാൽത്തന്നെ ഉബുല്ലക്ക് മേലെയുള്ള മുസ്ലിങ്ങളുടെ വിജയം നിമിത്തം അറബികൾക്കും ഇന്ത്യയ്ക്കും, പടിഞ്ഞാറിനും കിഴക്കിനുമിടയിൽ പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ഒരു പ്രധാന കേന്ദ്രം മുസ്ലിങ്ങളുടെ അധീനതയിൽ വന്നു.
അബൂബക്കർ സ്വിദ്ദീഖ് (റ) വിന്റെ കാലത്ത്, വളരെ ചുരുക്കം ചിലതൊഴിച്ചാൽ, അറബ് നാടുകൾക്ക് പുറത്തുള്ള വിജയങ്ങളൊന്നും നടന്നിരുന്നില്ല. എന്നാൽ ഉമർ ബിൻ ഖത്വാബ് (റ) വിന്റെ കാലത്ത് മുസ്ലിം സൈന്യം ഇറാഖ് കീഴടക്കുകയും പ്രമുഖ തുറമുഖ നഗരമായ ഉബുല്ല പിടിച്ചെടുക്കുകയും ചെയ്തു. അത് പേർഷ്യൻ രാജാക്കന്മാരുടെ പ്രധാന കേന്ദ്രവും അവരുടെ വീര്യത്തിന്റെ പ്രഭവകേന്ദ്രവുമായിരുന്നു. അവർ കരമാർഗ്ഗം അറബികൾക്കെതിരെയും, കടൽമാർഗ്ഗം ഇന്ത്യയിലെ ജനങ്ങൾക്കെതിരെയും യുദ്ധങ്ങൾ നടത്തിയിരുന്നു. അതിനാൽത്തന്നെ ഉബുല്ലക്ക് മേലെയുള്ള മുസ്ലിങ്ങളുടെ വിജയം നിമിത്തം അറബികൾക്കും ഇന്ത്യയ്ക്കും, പടിഞ്ഞാറിനും കിഴക്കിനുമിടയിൽ പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ഒരു പ്രധാന കേന്ദ്രം മുസ്ലിങ്ങളുടെ അധീനതയിൽ വന്നു.
മുസ്ലിങ്ങൾ ബസ്വറ നഗരത്തിന് സമീപം താവളമുറപ്പിക്കുകയും, അതിനെ പേർഷ്യ, ഖുറാസാൻ, സിജുസ്താൻ, കർമാൻ, മക്റാൻ, സിന്ധ്, കൂടാതെ മുഴുവൻ കിഴക്കൻ പ്രദേശങ്ങൾക്കുമുള്ള രാഷ്ട്രീയവും സൈനികവുമായ നിയന്ത്രണങ്ങൾക്കുള്ള പ്രധാന കേന്ദ്രമായി തിരഞ്ഞെടുക്കുകയും ചെയ്തു. ഇന്ത്യൻ മഹാസമുദ്രത്തിലെ തീരപ്രദേശങ്ങൾ, മക്റാൻ മുതൽ സരൻദ്വീപ് (ശ്രീലങ്ക) വരെ, പേർഷ്യൻ ചക്രവർത്തിമാരുടെയും പേർഷ്യൻ രാജാക്കന്മാരുടെയും സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്റെ കോളനികളായിരുന്നു. അവരുടെ കാലാളുകളും ആയുധങ്ങളും ഇസ്ലാമിനും മുസ്ലിങ്ങൾക്കുമെതിരെ ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.
നബി (സ) അരുളിയിട്ടുണ്ട്:
“അല്ലാഹു ഇന്ത്യയിലേക്ക് പടയോട്ടം നടത്തുവാൻ എനിക്ക് വാഗ്ദത്തം ചെയ്തിരിക്കുന്നു; അഗ്നിയിൽ നിന്നുള്ളവരുടെ മോചനവും അവിടം എനിക്ക് വാഗ്ദത്തം ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്”.
(ഈ പ്രവചനത്തിന്റെ പുലർച്ചയെന്നോണം) അല്ലാഹുവിന്റെ അടിമകളിലേക്ക് ഇസ്ലാമിന്റെ ദൗത്യം എത്തിക്കാനുള്ള സുവർണ്ണാവസരം മുസ്‌ലിങ്ങൾക്ക് ലഭിച്ചപ്പോൾ, അയൽരാജ്യങ്ങളായ ഈ പ്രദേശങ്ങളിലേക്ക് അവർ തിരിഞ്ഞു.
അറബികളും ഇന്ത്യയും തമ്മിൽ പണ്ടുമുതലേ ആത്മീയ ബന്ധങ്ങളും ഭൗതികമായ വാണിജ്യ ബന്ധങ്ങളും നിലനിന്നിരുന്നു. മാത്രമല്ല, ഇസ്ലാമിന്റെയും മുസ്ലിങ്ങളുടെയും ശത്രുക്കൾക്ക് എല്ലാ കാലവും അവിടം വലിയൊരു സഹായവും ഒടുങ്ങാത്ത പിന്തുണയും നൽകിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ഖലീഫമാരുടെ കാലത്തെ ഇന്ത്യാ അറബ് ബന്ധങ്ങൾ
ഉമർ ബിൻ അൽ ഖത്വാബ് (റ) വിന്റെ കാലത്താണ് ഇന്ത്യയിലേക്കുള്ള പടയോട്ടങ്ങൾ ആരംഭിക്കുന്നത്. മുസ്ലിം പോരാളികൾ അവിടേക്ക് ചെന്നു; ചിലത് സമാധാന ഉടമ്പടിയിലൂടെയും മറ്റുചിലത് ബലപ്രയോഗത്തിലൂടെയും അവർ കീഴടക്കി. അങ്ങനെ അവർ വിജയം വരിച്ച് മടങ്ങി.
തുടർന്ന് ഉസ്മാൻ ബിൻ അഫാൻ (റ) വിന്റെ കാലമായപ്പോൾ സ്ഥിതിഗതികൾ കൂടുതൽ ശാന്തമായി. അദ്ദേഹം മക്റാനിലേക്ക് പ്രമുഖരായ രണ്ട് അധിപന്മാരെ നിയോഗിച്ചു. അവർ അവിടെയെത്തുകയും നാട് പൂർണ്ണമായി വരുതിയിലാക്കുകയും ചെയ്തു. അങ്ങനെ ആ പ്രദേശം ഖിലാഫത്തു റാശിദയുടെ ഔദ്യോഗിക ഭാഗമായി മാറി. ഉസ്മാൻ ബിൻ അബൂ അൽ ആസ്വിനെയും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ സഹോദരൻ ഹഫ്സ് ബിൻ അബൂ അൽ ആസ്വിനെയും, തുടർന്ന് ഉസ്മാൻ ബിൻ കന്ദീർ അൽ ഖുശൈരിയെയും അവിടേക്ക് നിയോഗിച്ചു.
പിന്നീട് അലി ബിൻ അബിത്ത്വാലിബ് (റ) വിന്റെ കാലത്ത് ഹാരിഥ് ബിൻ മുറ അൽ അബ്ദി തന്റെ സൈന്യവുമായി ഇന്ത്യൻ അതിർത്തിയിലേക്ക് പുറപ്പെടുകയും, ഇന്ത്യൻ മണ്ണിൽ നാല് വർഷത്തോളം സമരമുന്നേറ്റങ്ങളിലായി കഴിയുകയും ചെയ്തു. അദ്ദേഹം യുദ്ധമുതലുകളും ധാരാളം അടിമകളെയും നേടി. ഒടുവിൽ ഹിജ്റ അറുപതിൽ മുആവിയ ബിൻ അബൂ സുഫ്‌യാൻ (റ) വിന്റെ ഭരണകാലത്ത്, രണ്ടോ നാലോ വർഷം ഇന്ത്യയിൽ കഴിഞ്ഞുകൂടിയ ഹാരിഥ് ബിൻ മുറ അൽ അബ്ദിയും കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന ഭൂരിപക്ഷം പേരും രക്തസാക്ഷികളായി.
ഇനി, മുസ്ലിങ്ങൾ അറബ് നാടുകളിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയ ഇന്ത്യൻ അടിമസ്ത്രീകളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, അവർ അവരെ സ്വന്തം കുടുംബത്തോടൊപ്പം ചേർക്കുകയും മൗലികളാക്കി (മോചിതരായ അടിമകൾ) മാറ്റുകയും ചെയ്തു. അഥവാ ഖിലാഫത്തെ റാശിദയുടെ കാലത്ത് മുസ്ലിങ്ങൾ അറബ് നാടുകളിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്ന ഇന്ത്യൻ യുദ്ധത്തടവുകാരും അടിമസ്ത്രീകളും അറബ് സമൂഹത്തിന്റെ ഭാഗമായി മാറുകയും സ്വന്തം കുടുംബങ്ങളോടൊപ്പം ചേർക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തു. റാശിദ് ഖലീഫമാരിൽ പ്രമുഖനായ അലി ബിൻ അബിത്വാലിബ്(റ) വും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മക്കളും ഇത്തരം ഇന്ത്യൻ സ്ത്രീകളുമായി വളരെ അടുത്ത ബന്ധം പുലർത്തിയിരുന്നു. അലി(റ) വും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മക്കളും ഈ ഇന്ത്യൻ സ്ത്രീകളെ തങ്ങളുടെ മൗലികളായി സ്വീകരിക്കുകയുണ്ടായി. ഉദാഹരണത്തിന്, അലി (റ) വിന്റെ മൗലികളിൽ ഒരാളായ ‘സന്ദിയ’ (ഇന്ത്യൻ വനിത) ഹനഫിയ്യ ഗോത്രത്തിൽ പെട്ടവളായിരുന്നു. ഇബ്ൻ ഖുതൈബയുടെ ‘കിതാബുൽ മആരിഫ്’, അബൂ ജഅ്ഫർ മുഹമ്മദ് ബിൻ ഹബീബിന്റെ ‘കിതാബുൽ മുൻമഖ്’ തുടങ്ങിയ ചരിത്ര ഗ്രന്ഥങ്ങൾ ഈ ഇന്ത്യൻ വംശജരായ സ്ത്രീകളുമായുള്ള കുടുംബബന്ധങ്ങളെയും അവരിലൂടെ രൂപപ്പെട്ട പാരമ്പര്യങ്ങളെയും കുറിച്ച് വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ട്.
ഇന്ത്യയിലെ ഈ ജനങ്ങൾ രാജാക്കന്മാരുടെ മൃഗീയതയിൽ നിന്നും ദുരാചാരങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതരായി ഇസ്ലാമിന്റെ പ്രകാശപൂരിതമായ അന്തരീക്ഷത്തിലേക്കും പൂർണ്ണ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്കും പുറത്തുവന്നപ്പോൾ, അവർ ഇസ്ലാമിന്റെയും മുസ്ലിങ്ങളുടെയും ഔദാര്യവും എല്ലാ മനുഷ്യരുടെയും അവകാശങ്ങളും പൂർണ്ണമായി അനുഭവിച്ചു. അവർ തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ എല്ലാ മേഖലകളെയും ഇസ്‌ലാമികമായ സംസ്കാരം കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചു. അങ്ങനെ അവർ വിജ്ഞാനത്തിന്റെയും മതത്തിന്റെയും മണ്ഡലങ്ങളിൽ സജീവ പങ്കാളികളായി. ഇമാമുകൾ, ഹദീസുകൾ മനഃപാഠമാക്കിയവർ, ഫഖീഹുകൾ (നിയമജ്ഞർ), ചരിത്രപണ്ഡിതന്മാർ, യുദ്ധചരിത്രകാരന്മാർ, കവികൾ, പുണ്യവും സൂക്ഷ്മതയും ഉള്ളവർ എന്നിങ്ങനെ എല്ലാ രംഗങ്ങളിലും അവർ നേതൃനിരയിലെത്തി.
ഇന്ത്യയിലെ ഈ ജനങ്ങൾ രാജാക്കന്മാരുടെ മൃഗീയതയിൽ നിന്നും ദുരാചാരങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതരായി ഇസ്ലാമിന്റെ പ്രകാശപൂരിതമായ അന്തരീക്ഷത്തിലേക്കും പൂർണ്ണ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്കും പുറത്തുവന്നപ്പോൾ, അവർ ഇസ്ലാമിന്റെയും മുസ്ലിങ്ങളുടെയും ഔദാര്യവും എല്ലാ മനുഷ്യരുടെയും അവകാശങ്ങളും പൂർണ്ണമായി അനുഭവിച്ചു. അവർ തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിന്റെ എല്ലാ മേഖലകളെയും ഇസ്‌ലാമികമായ സംസ്കാരം കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചു. അങ്ങനെ അവർ വിജ്ഞാനത്തിന്റെയും മതത്തിന്റെയും മണ്ഡലങ്ങളിൽ സജീവ പങ്കാളികളായി. ഇമാമുകൾ, ഹദീസുകൾ മനഃപാഠമാക്കിയവർ, ഫഖീഹുകൾ (നിയമജ്ഞർ), ചരിത്രപണ്ഡിതന്മാർ, യുദ്ധചരിത്രകാരന്മാർ, കവികൾ, പുണ്യവും സൂക്ഷ്മതയും ഉള്ളവർ എന്നിങ്ങനെ എല്ലാ രംഗങ്ങളിലും അവർ നേതൃനിരയിലെത്തി.
അറബ് നാടുകളിലെ ഖിലാഫത്തെ റാശിദയുടെ കാലത്ത് അറബികളോടൊപ്പവും സ്വഹാബികൾ, താബിഈകൾ, പൊതുവായ മുസ്ലിങ്ങൾ എന്നിവരോടൊപ്പവും താമസമാക്കിയ ഇന്ത്യൻ മൗലികളിൽ ചിലർ താഴെ പറയുന്നവരാണ്:
അബൂ മഅ്ശർ നജീഹ് ബിൻ അബ്ദുറഹ്മാൻ അസ്സുന്ദി അൽ മദനി (മഗാസി ഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ ആധികാരിക പണ്ഡിതൻ, ബനൂ മഖ്സൂം ഗോത്രത്തിന്റെ മൗലി).
അബൂ മഅ്ശർ യഹ്‌യാ അസ്സുന്ദി (ബനൂ ഹാശിം ഗോത്രത്തിന്റെ മൗലി).
ഇമാം മുഹമ്മദ് ബിൻ അബ്ദുറഹ്മാൻ അൽ ബൈൽമാനി (ആലു ഉമറിന്റെ മൗലി).
ഇമാം ഫഖീഹ് മഖൂൽ ബിൻ അബ്ദുല്ല അശ്ശാമി (ബനൂ ഖൈസ് ഗോത്രത്തിലെ ഒരു സ്ത്രീയുടെ മൗലി, കാബൂളിലെ തടവുകാരിൽ പെട്ട സന്ദി).
ശൈഖുൽ ഇസ്ലാം അബ്ദുറഹ്മാൻ ബിൻ ഉമർ അൽ ഔസാഈ (അദ്ദേഹത്തിന്റെ മൂലവേരുകൾ സിന്ധിലെ തടവുകാരിൽ പെട്ട സ്ത്രീയിൽ നിന്നുള്ളതാണ്).
പ്രശസ്ത കവി അബൂ അത്വാഅ് അഫ്‌ലഹ് ബിൻ യസ്സാർ അസ്സുന്ദി (ബനൂ അസദ് ഗോത്രത്തിന്റെ മൗലി, പിന്നീട് ബനൂ മുൻഷിറ ബിൻ സമേക്ക് അൽ അസദിയുടെയും, തുടർന്ന് നുഹ്ബാൻ ബിൻ നുഹ്മാൻ അസ്സുന്ദിയുടെയും മൗലി. അദ്ദേഹം അലഞ്ഞുതിരിഞ്ഞ് നടക്കുന്ന നാടോടികളുടെ ഇടയിലായിരുന്നു ജനിച്ചത്).
ഇവയെല്ലാം നാം കണ്ട നാല് ഖലീഫമാരുടെ ഭരണകാലത്തും രണ്ടാം നൂറ്റാണ്ടിലും മുസ്ലിങ്ങൾ അറബികൾക്കിടയിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്ന ഇന്ത്യയുടെയും ഇസ്ലാമിന്റെയും അനുഗ്രഹങ്ങളുടെ തെളിവുകളാണ്.
അറബ് നാടുകളിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന ‘ജാട്ട്’ (Zutt), ‘അസ്സിയാബിജ’ (Sayabijah) എന്നീ ജനവിഭാഗങ്ങളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, അവർ അബൂബക്കർ (റ) വിന്റെ കാലത്ത് നിഷേധികളോടൊപ്പം (മതപരിത്യാഗികൾ) നിലകൊള്ളുകയും, തോൽവിയെത്തുടർന്ന് സ്വന്തം നാടുകളിലേക്ക് പലായനം ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. പിന്നീട് ഉമർ ബിൻ ഖത്വാബ് (റ) വിന്റെ കാലത്ത് അവർ ഇസ്ലാം സ്വീകരിക്കുകയും അറബ് പ്രദേശങ്ങളായ ബസ്വറ, കൂഫ എന്നിവിടങ്ങളിലും മറ്റും വ്യവസ്ഥകളോടെ താമസമാക്കുകയും ചെയ്തു. അവർ അറബികൾക്ക് തുല്യമായി പ്രതിമാസ അലവൻസുകൾ (അത്വാഅ്) കൈപ്പറ്റി. പേർഷ്യ, ഖുറാസാൻ, സിജിസ്താൻ, കിർമാൻ, മക്റാൻ, സിന്ധ്, ഇന്ത്യ എന്നിവിടങ്ങളിലെ പടയോട്ടങ്ങളിൽ അവർ മുസ്ലിം സൈന്യത്തോടൊപ്പം സജീവമായി പങ്കെടുത്തു. എന്നാൽ അലി ബിൻ അബി ത്വാലിബ് (റ) വിന്റെ കാലത്ത് അവരിൽ പലർക്കും ഉന്നത സ്ഥാനങ്ങൾ ലഭിക്കുകയുണ്ടായി, പിന്നീട് അവരെ ദുരന്തം ബാധിക്കുകയും ചെയ്തു.
അബൂബക്കർ (റ) ഹിജ്റ പതിനൊന്നാം വർഷം റബീഉൽ അവ്വൽ മാസത്തിൽ ഖലീഫയായി തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭരണകാലം രണ്ട് വർഷവും മൂന്ന് മാസവും ഒമ്പത് ദിവസവുമായിരുന്നു. അദ്ദേഹം ഹിജ്റ പതിമൂന്നാം വർഷം ജമാദുൽ ആഖിറിൽ ഇഹലോകവാസം വെടിഞ്ഞു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഖിലാഫത്തിന്റെ കാലത്ത് കാര്യങ്ങൾ സുസ്ഥിരമാകുന്നതുവരെ അറബികളിൽ ഒരു വിഭാഗം മതംമാറി (റിദ്ദത്ത്) അദ്ദേഹത്തിനെതിരെ സമരം ചെയ്തു.
അപ്പോൾ അൽ മുഥന്ന ഇബ്ൻ ഹാരിഥ അശ്ശൈബാനി പേർഷ്യൻ നാടുകളിലേക്ക് പടയോട്ടം നടത്തി. സൂവൈദ് ബിൻ ഖുത്വ്ബ അൽ ഇജ്‌ലി ഉബുല്ല ഭാഗത്തുനിന്നും യുദ്ധം നയിച്ചു. തുടർന്ന് അബൂബക്കർ (റ), ഖാലിദ് ബിൻ വലീദ്(റ) വിനെ മതംമാറിയവരുമായുള്ള (മുർതദ്ദുകളോട്) യുദ്ധങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കിയ ശേഷം അൽ മുഥന്നയോടൊപ്പം ചേരാൻ ആവശ്യപ്പെട്ട് കത്തയച്ചു. അങ്ങനെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഖിലാഫത്തിന്റെ അവസാന കാലത്ത് പേർഷ്യൻ അനറബികൾക്കെതിരെയുള്ള യുദ്ധങ്ങൾ ആരംഭിച്ചു.
ജാട്ട്, അസ്സിയാബിജ വിഭാഗങ്ങളുടെ മതപരിത്യാഗവും അവരുടെ പരാജയവും
ഖിലാഫത്തിന്റെ ചെറിയ കാലയളവിനുള്ളിൽ ഇന്ത്യയിലേക്ക് യാത്ര ചെയ്യാൻ അവർക്ക് അവസരം ലഭിച്ചില്ല. എങ്കിലും, ബഹ്റൈനിലും ഇന്ത്യൻ തീരപ്രദേശങ്ങളിലും താമസമാക്കിയിരുന്ന ഇന്ത്യക്കാർ മതപരിത്യാഗികളോടൊപ്പം ചേരുകയും, മുസ്ലിം സൈന്യത്തോടൊപ്പമുള്ള കുതിരകളെയും ആയുധങ്ങളെയും ആക്രമിക്കുകയും, തങ്ങൾ പരാജയപ്പെടുന്നതുവരെ അവരുമായി യുദ്ധം ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. ഒടുവിൽ അവർ സ്വന്തം നാടുകളിലേക്ക് ഓടിരക്ഷപ്പെട്ടു.
നബി (സ) വഫാത്തായപ്പോൾ, ബകർ ബിൻ ലാഇന്റെ ഗോത്രത്തിൽപ്പെട്ട ദുഐബ് ബിൻ ശുവൈബ്, ഖൈസ് ബിൻ സഅ്ലബ, സഅ്ലബയുടെ പിൻഗാമികൾ എന്നിവർ മതംമാറി കാഫിറുകളായി മാറി. അവർ അൽ ഖത്വിഫ്, ഹിജ്റ്, അൽ ഖത്വ്, തുടർന്ന് ജാട്ട്, അസ്സിയാബിജ എന്നിവർ താമസിച്ചിരുന്ന സ്ഥലങ്ങൾ എന്നിവിടങ്ങളിൽ താവളമുറപ്പിച്ചു. തുടർന്ന് അൽ അലാഅ് ബിൻ അൽ ഹള്റമി മതപരിത്യാഗികളെ വിപാടനം ചെയ്യുകയും അവരുടെ കൂട്ടങ്ങളെ പരാജയപ്പെടുത്തി സ്വന്തം നാടുകളിലേക്ക് ഓടിക്കുകയും ചെയ്തു. അങ്ങനെ അവിടുത്തെ വലിയ ഭൂരിപക്ഷം ജനങ്ങളും അൽ ഹിറാമിലെ തങ്ങളുടെ നാട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോന്നു. അവർ കപ്പലുകളിൽ കയറി, മറ്റുള്ളവർ സ്വന്തം നാട്ടിലേക്കും മടങ്ങി.
ഖാലിദ് ബിൻ വലീദ്(റ) മതപരിത്യാഗികളായ യമാമയിലെ പ്രമുഖരുമായി യുദ്ധം ചെയ്യാൻ പുറപ്പെട്ടപ്പോൾ, യമാമയിലെ ഇന്ത്യൻ വാളുകളുടെ ഉടമകൾ മുസ്ലിങ്ങളോട് യുദ്ധം ചെയ്യാൻ തയ്യാറെടുത്തു. അപ്പോൾ ഖാലിദ് ബിൻ വലീദ്(റ) യമാമയിലെ ജനങ്ങളോട് ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു:
“ഹേ, മുസ്ലിം സമൂഹമേ! ഈ ശത്രുക്കളുടെ കാര്യത്തിൽ നിങ്ങൾ വിഷമിക്കേണ്ടതില്ല; അവർ അന്യോനം വാളൂരിയിരിക്കുന്നത് നിങ്ങൾ കാണുന്നില്ലേ? അവർ തമ്മിൽ ഭിന്നതയുണ്ടായിരിക്കുന്നു, അവരുടെ ഇടയിൽ അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങളുണ്ടായിരിക്കുന്നു.”
അപ്പോൾ ജമാഅ എന്നയാൾ പറഞ്ഞു:
“ഇല്ല, ഒരിക്കലുമല്ല! അവ ഇന്ത്യൻ തടികൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച് ഇരുമ്പ് കൊണ്ട് മൂടിയ വാളുകളാണ്; അതുകൊണ്ട് അവ സൂര്യനെപ്പോലെ തിളങ്ങുന്നു.”
ഇന്ത്യൻ വാളുകൾക്ക് ‘അൽ ഹിന്ദുവാനിയ്യ്’, ‘അൽ മുഹനദ്’, ‘അൽ ഹിന്ദ്’, ‘അൽ ഹിന്ദുവാനി’ എന്നിങ്ങനെ വിവിധ പേരുകളുണ്ട്.
സുഹൈർ ബിൻ അബി സുൽമാൻ പറഞ്ഞു:
ഇന്ത്യൻ വാൾ നിങ്ങളെ വഞ്ചിക്കുകയില്ല; അത് വായുവിൽ വീശുമ്പോൾ ലക്ഷ്യസ്ഥാനം പിഴക്കില്ല.
ഖാലിദ് ബിൻ വലീദ്(റ) മതപരിത്യാഗികളായ യമാമയിലെ പ്രമുഖരുമായി യുദ്ധം ചെയ്യാൻ പുറപ്പെട്ടപ്പോൾ, യമാമയിലെ ഇന്ത്യൻ വാളുകളുടെ ഉടമകൾ മുസ്ലിങ്ങളോട് യുദ്ധം ചെയ്യാൻ തയ്യാറെടുത്തു. അപ്പോൾ ഖാലിദ് ബിൻ വലീദ്(റ) യമാമയിലെ ജനങ്ങളോട് ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു:
“ഹേ, മുസ്ലിം സമൂഹമേ! ഈ ശത്രുക്കളുടെ കാര്യത്തിൽ നിങ്ങൾ വിഷമിക്കേണ്ടതില്ല; അവർ അന്യോനം വാളൂരിയിരിക്കുന്നത് നിങ്ങൾ കാണുന്നില്ലേ? അവർ തമ്മിൽ ഭിന്നതയുണ്ടായിരിക്കുന്നു, അവരുടെ ഇടയിൽ അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങളുണ്ടായിരിക്കുന്നു.”
അപ്പോൾ ജമാഅ എന്നയാൾ പറഞ്ഞു:
“ഇല്ല, ഒരിക്കലുമല്ല! അവ ഇന്ത്യൻ തടികൊണ്ട് നിർമ്മിച്ച് ഇരുമ്പ് കൊണ്ട് മൂടിയ വാളുകളാണ്; അതുകൊണ്ട് അവ സൂര്യനെപ്പോലെ തിളങ്ങുന്നു.”
ഇന്ത്യൻ വാളുകൾക്ക് ‘അൽ ഹിന്ദുവാനിയ്യ്’, ‘അൽ മുഹനദ്’, ‘അൽ ഹിന്ദ്’, ‘അൽ ഹിന്ദുവാനി’ എന്നിങ്ങനെ വിവിധ പേരുകളുണ്ട്.
സുഹൈർ ബിൻ അബി സുൽമാൻ പറഞ്ഞു:
ഇന്ത്യൻ വാൾ നിങ്ങളെ വഞ്ചിക്കുകയില്ല; അത് വായുവിൽ വീശുമ്പോൾ ലക്ഷ്യസ്ഥാനം പിഴക്കില്ല.
തുടർന്ന് ഇന്ത്യക്കാർ ആദ്യം സ്വന്തം മണ്ണിൽ വെച്ച് മുസ്ലിങ്ങളോട് യുദ്ധം ചെയ്യാൻ മുന്നോട്ടുവന്നു. അബൂബക്കർ (റ) വിന്റെ കാലത്ത് അവരുമായി ഏറ്റുമുട്ടിയ അവർ പരാജയപ്പെട്ടു. പിന്നീട് ഉമർ ബിൻ ഖത്വാബ് (റ) വിന്റെ കാലത്ത് മുസ്ലിം മുജാഹിദുകൾ വീണ്ടും ഇന്ത്യൻ മണ്ണിൽ വെച്ച് അവരുമായി യുദ്ധം ചെയ്തു. അക്കാലത്തെ ഇന്ത്യൻ ജനതയുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ വലിയൊരു ഭയം സൃഷ്ടിക്കാൻ ഈ സംഭവങ്ങൾ കാരണമായി. അസ്സുജ്(ജാട്ട്), അസ്സിയാബിജ എന്നീ പരാജയപ്പെട്ട വിഭാഗങ്ങൾ ഇന്ത്യയിലേക്ക് വന്നപ്പോൾ, മുസ്ലിങ്ങളുടെ വീര്യത്തെക്കുറിച്ചും കാഠിന്യത്തെക്കുറിച്ചും, ഇസ്ലാമിനെക്കുറിച്ച് തങ്ങൾ കണ്ട കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചും അവർ അവിടത്തെ ജനങ്ങളോട് സംസാരിച്ചു.
മക്റാനിലെ ഉസ്മാൻ ബിൻ അബൂ അൽ ആസ്വിസ് സഖഫിയുടെ വരവിനെക്കുറിച്ചുള്ള യാഖൂബിയുടെ വിവരണം: യാഖൂബി തന്റെ ചരിത്രഗ്രന്ഥത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തുന്നു:
അബൂബക്കർ(റ) ഉസ്മാൻ ബിൻ അബൂ അൽ ആസ്വിനെ അയച്ചു, അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം അബ്ദുൽ ഖൈസിനെയും നിയോഗിച്ചു. അങ്ങനെ അദ്ദേഹം ‘തൂജ്’ ലക്ഷ്യമാക്കി സൈന്യവുമായി നീങ്ങുകയും, അവിടം കീഴടക്കുകയും ചെയ്തു. തുടർന്ന് മക്റാനും അതിന്റെ പരിസരപ്രദേശങ്ങളും അദ്ദേഹം കീഴടക്കി.
ചരിത്രകാരന്മാരിൽ ആരുംതന്നെ അബൂബക്കർ(റ) ഉസ്മാൻ ബിൻ അബൂ അൽ ആസിനെ തൂജിലേക്കും മക്റാനിലേക്കും അയച്ചുവെന്നും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മേൽനോട്ടത്തിലാണ് അവ കീഴടക്കപ്പെട്ടതെന്നും പറയാൻ വിട്ടുപോയിട്ടില്ല. എന്നാൽ ഇബ്ൻ അൽ അഥീർ, മുസ്അബ് ബിൻ ജുസാമ അലൈലിയുടെ ചരിത്രം പറയുന്നിടത്ത് ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു: “അറബികളുടെ വിജയം എപ്പോഴാണ് നടന്നത്? അത് അബൂബക്കർ (റ) വിന്റെ ഖിലാഫത്തിന്റെ കാലത്താണോ?”
തീർച്ചയായും തൂജും മക്റാനും കീഴടക്കപ്പെട്ടത് ഉമർ ബിൻ അൽ ഖത്വാബ് (റ) വിന്റെ കാലത്താണ്. ഉസ്മാൻ ബിൻ അബൂ അൽ ആസ്സ് ഉമർ ബിൻ അൽ ഖത്വാബിന്റെ കാലത്ത് ബഹ്റൈന്റെ ഗവർണ്ണറായിരുന്നു; അക്കാലത്ത് ഉമർ അദ്ദേഹത്തെ ഉമാമയിലേക്ക് അയച്ചു. ഉമർ(റ) വിന്റെ പതിനഞ്ച് വർഷത്തെ ഭരണകാലത്ത് ബഹ്റൈന്റെയും ഒമാന്റെയും ഗവർണ്ണറായിരുന്നു. ഒടുവിൽ അദ്ദേഹം മക്റാനിലേക്ക് ഒരു സൈന്യത്തെ അയക്കാൻ ഉമറിനോട് ആവശ്യപ്പെടുകയും ചെയ്തു.
യാഖൂബിയുടെ ചരിത്രവിവരണങ്ങളിൽ “ഉമറിന് പകരം അബൂബക്കർ” എന്ന് രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ളത് ചരിത്ര ഗ്രന്ഥങ്ങളിലുള്ളതുപോലെ ശരിയല്ല. അത് ഉമറിന്റെ കാലത്ത് സംഭവിച്ചതാണ്; എങ്കിലും ഇത് എഴുത്തുകാരുടെയും പകർപ്പുകാരുടെയും തെറ്റായ എഴുത്തു മൂലമുണ്ടായ പിശകാണെന്നാണ് ഞാൻ കരുതുന്നത്.
വിശകലനം
അത്ഹർ മുബാറക് പുരിയുടെ ‘അൽ ഇഖ്ദുദ്ദമീൻ’ എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിന്റെ ഈ ഭാഗം ആദ്യകാല ഇസ്ലാമിക ഖിലാഫത്തും ഇന്ത്യൻ ഉപഭൂഖണ്ഡവുമായുള്ള ബന്ധങ്ങളെ ചരിത്രപരമായി അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. സമകാലിക ചരിത്രവിശകലന സിദ്ധാന്തങ്ങളുടെ (Contemporary Historical Analysis Methodologies) വെളിച്ചത്തിൽ ഈ ഭാഗത്തെ താഴെ പറയുന്ന മാനങ്ങളിലൂടെ വിശകലനം ചെയ്യാം:
അവസാനഭാഗത്ത് യാഖൂബിയുടെ ചരിത്രഗ്രന്ഥത്തിലെ പരാമർശങ്ങളെ ഗ്രന്ഥകാരൻ തിരുത്തുന്നതും, എഴുത്തുകാരുടെയും പകർപ്പുകാരുടെയും പിഴവുകൾ (Textual Corruption / Scribes’ Errors) ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നതും സമകാലിക ചരിത്രപഠനത്തിലെ നിർണായകമായ ഒരു സമീപന രീതിയാണ്. Historical Criticism എന്നാണ് ഇതിന് പേര്. സ്രോതസ്സുകളുടെ ആധികാരികതയാണ് ഇതിൽ പരിശോധിക്കുന്നത്. ഉസ്മാൻ ബിൻ അബൂ അൽ ആസ്വിന്റെ സൈനീകനീക്കങ്ങൾ അബൂബക്കർ (റ) വിന്റെ കാലത്താണോ ഉമർ (റ) വിന്റെ കാലത്താണോ എന്ന ഇബ്ൻ അൽ അഥീറിന്റെയും യാഖൂബിയുടെയും വൈരുദ്ധ്യങ്ങളെ പരിശോധിക്കുന്നത് ആന്തരിക തെളിവുകളുടെയും (Internal Evidence) ഭരണപരമായ കാലഗണനകളുടെയും (Chronological Verification) അടിസ്ഥാനത്തിലാണ്. ഇത് ചരിത്രരചനയിലെ ആപേക്ഷികതയെയും സ്രോതസ്സുകളുടെ സൂക്ഷ്മ പരിശോധനയുടെ ആവശ്യകതയെയും ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.
പേർഷ്യൻ സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്റെ കോളനികളായിരുന്ന ഇന്ത്യൻ മഹാസമുദ്ര തീരങ്ങളും മക്റാനും അറബ് ലോകവുമായുള്ള ഭൗതിക-വാണിജ്യ ബന്ധങ്ങളുടെ തുടർച്ചയായിരുന്നു എന്ന വസ്തുത ഈ വിവരണങ്ങളിൽ വ്യക്തമാണ്. അക്കാലത്തെ സോഷ്യോ-ഇക്കണോമിക് ആൻഡ് പൊളിറ്റിക്കൽ നെറ്റ്‌വർക്കുകളെ സംബന്ധിച്ച പല വിവരങ്ങളും ഈ ഭാഗത്ത് നൽകുന്നുണ്ട്.
ഇറാഖ് വിജയവും ഉബുല്ല തുറമുഖത്തിന്റെ നിയന്ത്രണവും വെറുമൊരു സൈനിക നീക്കത്തിനപ്പുറം കിഴക്കുനിന്നുള്ള പ്രതിരോധങ്ങളെ തടയാനുള്ള തന്ത്രപ്രധാനമായ നീക്കമായിരുന്നു എന്ന കാര്യം സവിശേഷവും ശ്രദ്ധേയവുമാണ്.
ഇന്ത്യൻ വംശജരായ യുദ്ധത്തടവുകാരും മൗലികളും (മോചിതരായ അടിമകൾ) അറബ് സമൂഹത്തിന്റെ ഭാഗമായി മാറുകയും, അബൂ മഅ്ശർ അസ്സുന്ദി, ഇമാം മഖൂൽ, അബ്ദുറഹ്മാൻ അൽ ഔസാഈ തുടങ്ങിയ പ്രമുഖ വ്യക്തികൾ ഇസ്ലാമിക വിജ്ഞാനീയങ്ങളുടെ (ഹദീസ്, ഫിഖ്ഹ്, ചരിത്രം) ഉന്നത സ്ഥാനങ്ങളിലെത്തുകയും ചെയ്തു. ഇത് അറബ്-ഇന്ത്യൻ ബന്ധം ഏകപക്ഷീയമായ അടിച്ചേൽപിക്കലായിരുന്നില്ലെന്നും, മറിച്ച് സാംസ്കാരിക കൈമാറ്റത്തിലൂടെ പുതിയൊരു അക്കാദമിക സമൂഹം രൂപപ്പെടാൻ കാരണമായെന്നും വ്യക്തമാക്കുന്നു.
അൽ ഇഖ്ദുദ്ദമീന്റെ ഈ ഭാഗത്തെ ആഖ്യാനങ്ങൾ മധ്യകാല ഇസ്ലാമിക ചരിത്രകാരന്മാരുടെ (ഇബ്ൻ ഖുതൈബ, യാഖൂബി തുടങ്ങിയവർ) വിവരങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയാണ് രചിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്. സമകാലിക ചരിത്രവിജ്ഞാനീയത്തിൽ ഇതിനെ ഒരു പ്രത്യേക ‘നറേറ്റീവ് ഫ്രെയിംവർക്ക്’ (Narrative Framework) ആയി കാണേണ്ടതുണ്ട്. വിജയങ്ങളുടെയും പടയോട്ടങ്ങളുടെയും വിവരണങ്ങൾക്കൊപ്പം സാംസ്കാരികവും ബൗദ്ധികവുമായ പങ്കാളിത്തത്തിന് ഗ്രന്ഥകാരൻ നൽകുന്ന പ്രാധാന്യം ആ കാലഘട്ടത്തിലെ വൈവിധ്യമാർന്ന മാനവിക ബന്ധങ്ങളെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.
ഖാലിദ് ബിൻ വലീദ് (റ) ഉദ്ധരിക്കുന്ന ‘ഇന്ത്യൻ വാളുകൾ’ (അൽ ഹിന്ദുവാനിയ്യിന്റെയും അൽ മുഹനദിന്റെയും ഉപയോഗം) ചരിത്രത്തിലെ ഭൗതിക സംസ്കാരത്തെയും (Material Culture) സാങ്കേതികവിദ്യ കൈമാറ്റത്തെയും കുറിച്ചുള്ള വിലപ്പെട്ട സൂചനയാണ് നൽകുന്നത്. മധ്യകാലഘട്ടത്തിൽ ഇന്ത്യയുടെ ഉരുക്ക് വ്യവസായവും ആയുധ നിർമ്മാണ വൈദഗ്ധ്യവും അറബ് ലോകത്ത് എത്രമാത്രം സ്വാധീനം ചെലുത്തിയിരുന്നു എന്ന് ഇത് സ്ഥിരീകരിക്കുന്നു. സൂഹൈർ ബിൻ അബി സുൽമാന്റെ കാവ്യങ്ങളിൽ പോലും ഇന്ത്യൻ വാളുകളുടെ മേന്മ പരാമർശിക്കപ്പെടുന്നത് ഇതിന്റെ സാംസ്കാരിക തുടർച്ചയാണ്.
അൽ ഇഖ്ദുദ്ദമീന്റെ ഈ ഭാഗത്തെ ആഖ്യാനങ്ങൾ മധ്യകാല ഇസ്ലാമിക ചരിത്രകാരന്മാരുടെ (ഇബ്ൻ ഖുതൈബ, യാഖൂബി തുടങ്ങിയവർ) വിവരങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയാണ് രചിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്. സമകാലിക ചരിത്രവിജ്ഞാനീയത്തിൽ ഇതിനെ ഒരു പ്രത്യേക ‘നറേറ്റീവ് ഫ്രെയിംവർക്ക്’ (Narrative Framework) ആയി കാണേണ്ടതുണ്ട്. വിജയങ്ങളുടെയും പടയോട്ടങ്ങളുടെയും വിവരണങ്ങൾക്കൊപ്പം സാംസ്കാരികവും ബൗദ്ധികവുമായ പങ്കാളിത്തത്തിന് ഗ്രന്ഥകാരൻ നൽകുന്ന പ്രാധാന്യം ആ കാലഘട്ടത്തിലെ വൈവിധ്യമാർന്ന മാനവിക ബന്ധങ്ങളെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.
ഖാലിദ് ബിൻ വലീദ് (റ) ഉദ്ധരിക്കുന്ന ‘ഇന്ത്യൻ വാളുകൾ’ (അൽ ഹിന്ദുവാനിയ്യിന്റെയും അൽ മുഹനദിന്റെയും ഉപയോഗം) ചരിത്രത്തിലെ ഭൗതിക സംസ്കാരത്തെയും (Material Culture) സാങ്കേതികവിദ്യ കൈമാറ്റത്തെയും കുറിച്ചുള്ള വിലപ്പെട്ട സൂചനയാണ് നൽകുന്നത്. മധ്യകാലഘട്ടത്തിൽ ഇന്ത്യയുടെ ഉരുക്ക് വ്യവസായവും ആയുധ നിർമ്മാണ വൈദഗ്ധ്യവും അറബ് ലോകത്ത് എത്രമാത്രം സ്വാധീനം ചെലുത്തിയിരുന്നു എന്ന് ഇത് സ്ഥിരീകരിക്കുന്നു. സൂഹൈർ ബിൻ അബി സുൽമാന്റെ കാവ്യങ്ങളിൽ പോലും ഇന്ത്യൻ വാളുകളുടെ മേന്മ പരാമർശിക്കപ്പെടുന്നത് ഇതിന്റെ സാംസ്കാരിക തുടർച്ചയാണ്.
ഉപസംഹാരം:
ഈ രേഖകൾ വെറുമൊരു യുദ്ധചരിത്രത്തിനപ്പുറം, ഇസ്ലാമിന്റെ ആവിർഭാവത്തിന് മുൻപും ശേഷവും ഇന്ത്യയും അറബ് ലോകവും തമ്മിൽ നിലനിന്ന സമുദ്രവ്യാപാര, സാംസ്കാരിക, ജനസംഖ്യാപരമായ വിനിമയങ്ങളുടെ ആഴമാണ് അടയാളപ്പെടുത്തുന്നത്. രാഷ്ട്രീയ അതിർത്തികൾക്കപ്പുറം വിജ്ഞാനത്തിന്റെയും മാനുഷിക ബന്ധങ്ങളുടെയും മണ്ഡലങ്ങളിൽ ഇരു പ്രദേശങ്ങളും പരസ്പരം സ്വാധീനിച്ചിരുന്നു എന്നതിന്റെ നേർസാക്ഷ്യമാണ് ഇതിലെ വിവരണങ്ങൾ.
തുടരും…
