സൈനുദ്ദീൻ മന്ദലാംകുന്ന്.
നവചരിത്രവാദം: ചരിത്രത്തിന്റെ പാഠപരത, പാഠത്തിന്റെ ചരിത്രപരത 7
ഒരു സാഹിത്യകൃതിയെ അല്ലെങ്കിൽ കവിതയെ വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നത് പോലെ ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ ആചാരങ്ങളെയും ജീവിതരീതികളെയും വായിച്ചെടുക്കാം എന്ന വിപ്ലവകരമായ ചിന്തയാണ് നവചരിത്രവാദം മുന്നോട്ടുവെച്ചത്. ഈ ആശയത്തെ നരവംശശാസ്ത്രത്തിൽ (Anthropology) ഏറ്റവും ഫലപ്രദമായി പ്രയോഗിച്ച ചിന്തകനാണ് പ്രശസ്ത നരവംശശാസ്ത്രജ്ഞനായ ക്ലിഫോർഡ് ഗീർട്സ് (Clifford Geertz). സംസ്കാരത്തെ ഒരു ‘ഗ്രന്ഥം’ (Text) ആയി കാണുന്ന ഗീർട്സിന്റെ രീതിശാസ്ത്രം സാമൂഹിക പഠനങ്ങൾക്ക് പുതിയൊരു ദിശാബോധം നൽകി.
സമൂഹത്തെയും അതിലെ മനുഷ്യജീവിതത്തെയും മനസ്സിലാക്കാൻ പരമ്പരാഗത സാമൂഹിക ശാസ്ത്രങ്ങൾ വസ്തുനിഷ്ഠമായ (Objective) ഡാറ്റകളെയും സ്ഥിതിവിവരക്കണക്കുകളെയുമായിരുന്നു ദീർഘകാലം ആശ്രയിച്ചിരുന്നത്. എന്നാൽ ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ രണ്ടാം പകുതിയിൽ ഉണ്ടായ ‘സാംസ്കാരിക വഴിതിരിവ്’ (Cultural Turn), പ്രത്യേകിച്ച് നവചരിത്രവാദം (New Historicism) പോലുള്ള സിദ്ധാന്തങ്ങൾ, ഈ രീതിശാസ്ത്രത്തെ പൂർണ്ണമായി മാറ്റിമറിച്ചു എന്നതാണ്. ഒരു സാഹിത്യകൃതിയെ അല്ലെങ്കിൽ കവിതയെ വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നത് പോലെ ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ ആചാരങ്ങളെയും ജീവിതരീതികളെയും വായിച്ചെടുക്കാം എന്ന വിപ്ലവകരമായ ചിന്തയാണ് നവചരിത്രവാദം മുന്നോട്ടുവെച്ചത്. ഈ ആശയത്തെ നരവംശശാസ്ത്രത്തിൽ (Anthropology) ഏറ്റവും ഫലപ്രദമായി പ്രയോഗിച്ച ചിന്തകനാണ് പ്രശസ്ത നരവംശശാസ്ത്രജ്ഞനായ ക്ലിഫോർഡ് ഗീർട്സ് (Clifford Geertz). സംസ്കാരത്തെ ഒരു ‘ഗ്രന്ഥം’ (Text) ആയി കാണുന്ന ഗീർട്സിന്റെ രീതിശാസ്ത്രം സാമൂഹിക പഠനങ്ങൾക്ക് പുതിയൊരു ദിശാബോധം നൽകി.
ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ സാമൂഹിക ശാസ്ത്ര ശാഖകളിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് സാംസ്കാരിക നരവംശശാസ്ത്രത്തിൽ (Cultural Anthropology) ഏറ്റവും വലിയ വിപ്ലവം സൃഷ്ടിച്ച അമേരിക്കൻ ചിന്തകനായ ക്ലിഫോർഡ് ഗീർട്സ്ന്റെ (Clifford Geertz: 1926 – 2006) ചിന്താ ലോകത്തെ സംബന്ധിച്ച സാമാന്യമായ ഒരു പരിചയം നവ ചരിത്രവാദ ചിന്താപ്രവണതകളെ പരിചയിക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗം തന്നെയാണ്.
ക്ലിഫോർഡ് ഗീർട്സിന്റെ ആശയലോകം:
പരമ്പരാഗത നരവംശശാസ്ത്രം മനുഷ്യന്റെ പരിണാമം, ഭൗതികാവശിഷ്ടങ്ങൾ, ഗോത്രങ്ങളുടെ ബാഹ്യമായ ഘടനകൾ എന്നിവ അളന്നുതിട്ടപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ, ഗീർട്സ് ശ്രദ്ധിച്ചത് മനുഷ്യൻ തന്റെ ജീവിതത്തിന് നൽകുന്ന “അർത്ഥങ്ങളെ” (Meanings) കണ്ടെത്താനാണ്. അതുകൊണ്ട് തന്നെ വ്യാഖ്യാനാത്മക നരവംശശാസ്ത്രത്തിന്റെ (Interpretive Anthropology) പിതാവായി അദ്ദേഹം അറിയപ്പെടുന്നു. ഗീർട്സിന്റെ ചിന്തകളെയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിജ്ഞാന ലോകത്തെയും പ്രധാനമായും ഇപ്രകാരം പരിചയപ്പെടാം:
സംസ്കാരം ഒരു അർത്ഥജാലം (Culture as a Web of Significance)
സംസ്കാരത്തെ നിർവ്വചിക്കാൻ ഗീർട്സ് മാക്സ് വെബറുടെ ഒരു ചിന്തയെ കടമെടുക്കുന്നുണ്ട്. മനുഷ്യൻ സ്വയം നെയ്തുണ്ടാക്കിയ അർത്ഥങ്ങളുടെ ഒരു വലയ്ക്കുള്ളിൽ (Web of significance) കുടുങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ജീവിയാണ്. ആ വലയെയാണ് നമ്മൾ ‘സംസ്കാരം’ എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. “സംസ്കാരം എന്നത് നിയമങ്ങളോ നിയമവ്യവസ്ഥകളോ അല്ല, മറിച്ച് ചിഹ്നങ്ങളിലൂടെയും പ്രവൃത്തികളിലൂടെയും മനുഷ്യർ കൈമാറുന്ന അർത്ഥങ്ങളുടെ ഒരു വ്യവസ്ഥയാണ്.”
വ്യാഖ്യാനാത്മക സമീപനം (Interpretive Approach):
സാമൂഹിക ശാസ്ത്രങ്ങൾ പ്രകൃതി ശാസ്ത്രങ്ങളെപ്പോലെ (Natural Sciences) പരീക്ഷണശാലകളിൽ വെച്ച് നിയമങ്ങൾ കണ്ടെത്തേണ്ട ഒന്നല്ലെന്ന് അദ്ദേഹം വാദിച്ചു. അതായത്, ഒരു സമൂഹത്തെ പഠിക്കേണ്ടത് പരീക്ഷണങ്ങളിലൂടെയല്ല (not an experimental science in search of law), മറിച്ച് അർത്ഥങ്ങൾ തിരഞ്ഞുകൊണ്ടുള്ള വ്യാഖ്യാനങ്ങളിലൂടെയാണ് (an interpretive science in search of meaning).
സാമൂഹിക ശാസ്ത്രങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യത്തെയും രീതിശാസ്ത്രത്തെയും കുറിച്ചുള്ള പരമ്പരാഗത ധാരണകളെ പൂർണ്ണമായി തിരുത്തിക്കുറിക്കുന്ന ഒന്നാണ് ക്ലിഫോർഡ് ഗീർട്സിന്റെ ഈ നിരീക്ഷണം. പ്രകൃതി ശാസ്ത്രങ്ങളും (Natural Sciences) സാമൂഹിക ശാസ്ത്രങ്ങളും (Social Sciences) കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന വിഷയങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള അടിസ്ഥാനപരമായ വ്യത്യാസമാണ് അദ്ദേഹം ഇവിടെ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത്. ഈ ആശയത്തെ നമുക്ക് ഇങ്ങനെ വിശദീകരിക്കാം:
ഭൗതികശാസ്ത്രം (Physics), രസതന്ത്രം (Chemistry) തുടങ്ങിയ പ്രകൃതി ശാസ്ത്രങ്ങൾ പരീക്ഷണശാലകളെയും സാർവ്വത്രിക നിയമങ്ങളെയും (Universal Laws) ആശ്രയിച്ചാണ് നിലനിൽക്കുന്നത്.
ഉദാഹരണത്തിന്: ജലം എവിടെ വെച്ച് ചൂടാക്കിയാലും അത് 100°C-ൽ തിളയ്ക്കും എന്നത് ഒരു ഭൗതിക നിയമമാണ്. അത് കേരളത്തിലായാലും അമേരിക്കയിലായാലും ലബോറട്ടറിയിൽ പരീക്ഷിച്ചാൽ ഒരേ ഫലമേ തരൂ. പ്രകൃതി ശാസ്ത്രജ്ഞർ പരീക്ഷണങ്ങളിലൂടെ ഇത്തരത്തിലുള്ള മാറ്റമില്ലാത്ത ‘നിയമങ്ങൾ’ (Laws) കണ്ടെത്താനാണ് ശ്രമിക്കുന്നത്. മനുഷ്യരെയും അവരുടെ സമൂഹത്തെയും ഇതേ അളവുകോൽ വെച്ച് പഠിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് ഗീർട്സ് വാദിച്ചു. കാരണം, മനുഷ്യൻ പ്രകൃതിയിലെ ജലത്തെയോ കല്ലിനെയോ പോലെ നിശ്ചലമായ ഒന്നല്ല; അവന് സ്വന്തമായി ചിന്തയും വികാരങ്ങളും സംസ്കാരവുമുണ്ട്.
സാമൂഹിക ശാസ്ത്രത്തിന്റെ രീതി (Interpretive Science in Search of Meaning) ഇതിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമാണ്. മനുഷ്യൻ ചെയ്യുന്ന പ്രവൃത്തികൾക്ക് പിന്നിൽ എപ്പോഴും ഒരു ‘അർത്ഥം’ (Meaning) ഉണ്ടായിരിക്കും. ഒരു സാംസ്കാരിക ഗവേഷകൻ ചെയ്യേണ്ടത് മനുഷ്യരെ ഒരു ലാബിലെ പരീക്ഷണ വസ്തുവാക്കുകയല്ല, മറിച്ച് അവർ ചെയ്യുന്ന പ്രവൃത്തികൾക്ക് അവർ തന്നെ നൽകുന്ന അർത്ഥങ്ങൾ എന്താണെന്ന് ‘വ്യാഖ്യാനിക്കുക’ (Interpret) ആണ്.
ഇതൊരു ഉദാഹരണത്തിലൂടെ വ്യക്തമാക്കാം:
വിവാഹം എന്ന പ്രതിഭാസം നോക്കുക; പ്രകൃതി ശാസ്ത്രത്തിന്റെ രീതിയിൽ ഇതിനെ സമീപിച്ചാൽ, രണ്ട് മനുഷ്യർ ഒന്നിച്ച് ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നു എന്നൊരു ‘നിയമം’ അല്ലെങ്കിൽ ഡാറ്റ മാത്രമേ ലഭിക്കൂ. എന്നാൽ ഒരു വ്യാഖ്യാനാത്മക നരവംശശാസ്ത്രജ്ഞൻ നോക്കുന്നത്, ആ സമൂഹത്തിലെ മനുഷ്യർ വിവാഹത്തിന് നൽകുന്ന അർത്ഥങ്ങളാണ്. ചിലർക്കത് രണ്ട് ഗോത്രങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള സഖ്യമാകാം, ചിലർക്കത് മതപരമായ വിശുദ്ധിയാകാം, മറ്റു ചിലർക്കത് സാമ്പത്തിക സുരക്ഷിതത്വമാകാം. ഈ ‘അർത്ഥങ്ങളെ’ കണ്ടെത്തുകയാണ് സാമൂഹിക ശാസ്ത്രത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യം.
എന്തുകൊണ്ട് സാമൂഹിക ശാസ്ത്രങ്ങളിൽ ‘സാർവ്വത്രിക നിയമങ്ങൾ’ സാധ്യമല്ല? പ്രകൃതി ശാസ്ത്രത്തിലെ നിയമങ്ങൾ ലോകത്തെവിടെയും ഒരേപോലെ പ്രയോഗിക്കാം. എന്നാൽ മനുഷ്യ സംസ്കാരത്തിൽ അത് സാധ്യമല്ല. ഇതിന്റെ പ്രധാനമായ ഒരു കാരണം ചിഹ്നങ്ങളുടെ വ്യത്യാസമാണ്. ഒരു സമൂഹത്തിൽ കറുത്ത വസ്ത്രം ധരിക്കുന്നത് ദുഃഖസൂചകമായിട്ടായിരിക്കാം (ഉദാഹരണത്തിന് പാശ്ചാത്യ സംസ്കാരത്തിൽ). എന്നാൽ മറ്റൊരു സമൂഹത്തിൽ അത് കാവി വസ്ത്രത്തിന് പകരമുള്ള ആത്മീയതയുടെ പ്രതീകമാകാം (ഉദാഹരണത്തിന് ശബരിമല തീർത്ഥാടനം).
ഇവിടെ “കറുത്ത വസ്ത്രം = ദുഃഖം” എന്നൊരു സാർവ്വത്രിക നിയമം ഉണ്ടാക്കാൻ സാമൂഹിക ശാസ്ത്രജ്ഞന് കഴിയില്ല. ആ കറുത്ത വസ്ത്രത്തിന് പിന്നിലെ ‘പ്രാദേശികമായ അർത്ഥം’ വ്യാഖ്യാനിച്ചെടുക്കാൻ മാത്രമേ ഗവേഷകന് സാധിക്കൂ.
ചുരുക്കത്തിൽ ഗീർട്സിന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ, ഒരു സമൂഹം എന്നത് നിയമങ്ങളാൽ നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു ‘യന്ത്രമല്ല’ (Machine), മറിച്ച് മനുഷ്യർ അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ എഴുതിച്ചേർക്കുന്ന ഒരു ‘മഹാ ഗ്രന്ഥമാണ്’ (Book/Text).
അതുകൊണ്ട് തന്നെ സാമൂഹിക ശാസ്ത്രജ്ഞന്റെ പണി ഒരു ലാബിലിരുന്ന് സമവാക്യങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുകയല്ല, മറിച്ച് സംസ്കാരമെന്ന ആ ഗ്രന്ഥത്തിലെ വരികൾക്കിടയിലൂടെ വായിച്ച്, മനുഷ്യൻ തന്റെ ജീവിതത്തിന് നൽകുന്ന വൈവിധ്യമാർന്ന അർത്ഥങ്ങളെ ലോകത്തിന് മുന്നിൽ വിശദീകരിച്ചു കൊടുക്കുക മാത്രമാണ്.
മതം ഒരു സാംസ്കാരിക വ്യവസ്ഥയായും (Religion as a Cultural System) അദ്ദേഹം പരിഗണിച്ചു.
മതത്തെ വെറുമൊരു വിശ്വാസമായല്ല ഗീർട്സ് കണ്ടത്. മനുഷ്യന് ലോകത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു പൊതുധാരണ (Worldview) നൽകാനും, അവരുടെ ജീവിതത്തിന് ഒരു മൂഡ് അല്ലെങ്കിൽ ലക്ഷ്യം നൽകാനും സഹായിക്കുന്ന ചിഹ്നങ്ങളുടെ ഒരു സാംസ്കാരിക വ്യവസ്ഥയാണ് മതം എന്ന് അദ്ദേഹം നിരീക്ഷിച്ചു.
ഗീർട്സ് തന്റെ സിദ്ധാന്തങ്ങൾ രൂപീകരിച്ചത് ദീർഘകാലത്തെ ഫീൽഡ് വർക്കുകളിലൂടെയാണ്. മുഖ്യമായും മൂന്ന് പ്രദേശങ്ങളിലാണ് അദ്ദേഹം പഠനം നടത്തിയത്: ഇൻഡോനേഷ്യ (ജാവ, ബാലി) യാണ് അതിൽ ആദ്യത്തേത്. ഇവിടുത്തെ മതജീവിതം, കാർഷിക ഘടന, പ്രശസ്തമായ ബാലിനീസ് കോഴിപ്പോര് എന്നിവ പഠനവിധേയമാക്കി.
ശേഷം മൊറോക്കോയിലെ ഇസ്ലാമിക സംസ്കാരത്തിന്റെ വൈവിധ്യങ്ങളെക്കുറിച്ചും പ്രാദേശിക വിപണികളെക്കുറിച്ചും (Bazaars) പഠിച്ചു.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രധാന ഗവേഷണ ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ പ്രഥമഗണനീയം The Interpretation of Cultures (1973) എന്ന ഗ്രന്ഥമാണ്. Thick Description’, ബാലിനീസ് കോഴിപ്പോര് പഠനം എന്നിവ ഇതിലാണുള്ളത്. മറ്റൊരു കൃതി Local Knowledge(1983) ആണ്. സംസ്കാരങ്ങളെ പൊതുവൽക്കരിക്കുന്നതിന് പകരം പ്രാദേശിക സന്ദർഭങ്ങളിൽ പഠിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത ഈ ഗ്രന്ഥം ചർച്ച ചെയ്യുന്നു. Islam Observed (1968) മറ്റൊരു ഗ്രന്ഥമാണ്. ഇൻഡോനേഷ്യയിലെയും മൊറോക്കോയിലെയും ഇസ്ലാം മതത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക വ്യത്യാസങ്ങളെ താരതമ്യം ചെയ്യുന്ന പഠനമാണിത്.
സംസ്കാരത്തിന്റെ നവചരിത്രവാദ വായന
നവചരിത്രവാദത്തിന്റെ കാതൽ എന്നത് ഏതൊരു ചരിത്രരേഖയെയും സാഹിത്യപാഠത്തെയും പോലെ തന്നെ സാംസ്കാരിക പ്രതിഭാസങ്ങളെയും ഒരുപോലെ കാണുക എന്നതാണ്. സാഹിത്യം ചരിത്രത്തെ നിർമ്മിക്കുമ്പോൾ, ചരിത്രം സാഹിത്യത്തെയും സ്വാധീനിക്കുന്നു. ഇതേ യുക്തി തന്നെയാണ് സംസ്കാരത്തിന്റെ കാര്യത്തിലും പ്രയോഗിക്കാവുന്നത്. ഒരു ജനവിഭാഗത്തിന്റെ കലകൾ, വിശ്വാസങ്ങൾ, ഉത്സവങ്ങൾ, ദൈനംദിന വ്യവഹാരങ്ങൾ എന്നിവയെല്ലാം ഒരു ഗ്രന്ഥത്തിലെ വരികൾ പോലെയാണ്. പുറത്തുനിന്ന് നോക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് അവ കേവലം ബാഹ്യമായ ചില ചടങ്ങുകൾ മാത്രമായി തോന്നാമെങ്കിലും, അവയ്ക്ക് പിന്നിൽ ആ സമൂഹത്തിന്റെ ആഴത്തിലുള്ള അർത്ഥതലങ്ങളും തനിമയും ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ട്. ഈ അർത്ഥങ്ങളെ കണ്ടെത്തുകയാണ് ഒരു സാംസ്കാരിക ഗവേഷകന്റെ ചുമതല.
സൂക്ഷ്മ വായനയും പ്രാദേശിക ജ്ഞാനവും (Thick Description & Local Knowledge)
കേവലമൊരു കാഴ്ച്ചക്കാരനായി മാറിനിന്ന് കാര്യങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്തുന്നതിന് പകരം, ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ സന്ദർഭവും പശ്ചാത്തലവും മനസ്സിലാക്കി അവരുടെ ആംഗ്യങ്ങൾക്കും ആചാരങ്ങൾക്കും പിന്നിലെ ആഴത്തിലുള്ള അർത്ഥം കണ്ടെത്തണമെന്ന് ക്ലിഫോർഡ് ഗീർട്സ് ഊന്നി പറഞ്ഞു. ഇതിനെയാണ് അദ്ദേഹം ‘Thick Description’ എന്ന് വിളിച്ചത്. ഓരോ സമൂഹത്തിനും അവരുടേതായ അറിവുകളുണ്ടെന്നും അതിനെ ‘Local Knowledge’ (പ്രാദേശിക ജ്ഞാനം) ആയി കാണണമെന്നും അദ്ദേഹം പഠിപ്പിച്ചു. ഗീർട്സ് തന്റെ സാംസ്കാരിക വിശകലനങ്ങൾക്കായി രൂപപ്പെടുത്തിയ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട രീതിശാസ്ത്രമാണ് ‘തിക്ക് ഡിസ്ക്രിപ്ഷൻ’ അഥവാ സൂക്ഷ്മ വായന. ഇതിനെ ലളിതമായി മനസ്സിലാക്കാൻ അദ്ദേഹം ഒരു ഉദാഹരണം നൽകുന്നുണ്ട്:
ഒരു വ്യക്തി കണ്ണുചിമ്മുന്നത് (Blink) കേവലമൊരു ശാരീരിക പ്രതികരണമാകാം (Twitch). എന്നാൽ അതേ കണ്ണ് ചിമ്മൽ മറ്റൊരാൾക്ക് നൽകുന്ന രഹസ്യമായ ആംഗ്യമോ (Wink) അല്ലെങ്കിൽ ഒരു പരിഹാസമോ ആകാം. കേവലം ശാരീരികമായ ചലനത്തെ മാത്രം രേഖപ്പെടുത്തുന്നത് ‘Thin Description’ (ബാഹ്യ വിവരണം) ആണ്. എന്നാൽ ആ കണ്ണ് ചിമ്മലിന് പിന്നിലെ സാമൂഹിക അർത്ഥവും സന്ദർഭവും മനസ്സിലാക്കി രേഖപ്പെടുത്തുന്നതാണ് ‘Thick Description’ (സൂക്ഷ്മ വായന).
ഒരു സമൂഹത്തിലെ ആചാരങ്ങളെയും കലകളെയും വിലയിരുത്തുമ്പോൾ അവയുടെ ബാഹ്യരൂപം മാത്രം നോക്കാതെ, ആ സമൂഹത്തിലെ മനുഷ്യർ അതിന് നൽകുന്ന ആന്തരികമായ അർത്ഥങ്ങൾ എന്തെല്ലാമാണെന്ന് കണ്ടെത്താൻ നവചരിത്രവാദപരമായ ഈ സൂക്ഷ്മ വായന ഗവേഷകനെ സഹായിക്കുന്നു.
ബാലിനീസ് കോഴിപ്പോര് പഠനം: സംസ്കാരം ഒരു പാഠമാകുമ്പോൾ
സംസ്കാരത്തെ ഒരു ഗ്രന്ഥം പോലെ വായിക്കുന്നതിന്റെ ഏറ്റവും മികച്ച ഉദാഹരണമായി ഗീർട്സ് അവതരിപ്പിക്കുന്നത് ഇൻഡോനേഷ്യയിലെ ബാലി (Bali) ദ്വീപുകളിലെ കോഴിപ്പോരിനെക്കുറിച്ചുള്ള (Cockfight) അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രശസ്തമായ പഠനമാണ് (Notes on the Balinese Cockfight). പരമ്പരാഗതമായ കാഴ്ച്ചപ്പാടിൽ കോഴിപ്പോര് എന്നത് കേവലമൊരു വിനോദമോ പന്തയമോ മൃഗക്രൂരതയോ മാത്രമാണ്. എന്നാൽ ഗീർട്സ് അതിനെ ഒരു വലിയ സാംസ്കാരിക ഗ്രന്ഥമായിട്ടാണ് വായിച്ചത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ടെത്തലുകൾ ഇവയായിരുന്നു:
കോഴിപ്പോരിൽ പണയം വെയ്ക്കപ്പെടുന്നത് കേവലം പണമല്ല, മറിച്ച് ആ സമൂഹത്തിലെ വ്യക്തികളുടെയും കുടുംബങ്ങളുടെയും സാമൂഹിക പദവിയാണ് (Status).
കോഴി എന്നത് അവിടെ വെറുമൊരു പക്ഷിയല്ല, അത് ഉടമസ്ഥന്റെ പുരുഷത്വത്തിന്റെയും ആത്മവിശ്വാസത്തിന്റെയും പ്രതീകമാണ്.
ആര് ആരുടെ കോഴിക്ക് വേണ്ടി പന്തയം വെയ്ക്കുന്നു എന്നത് പരിശോധിച്ചാൽ ആ സമൂഹത്തിലെ നിലവിലുള്ള സഖ്യങ്ങളും ശത്രുതകളും വ്യക്തമായി വായിച്ചെടുക്കാൻ കഴിയും.ഇത് ഗോത്രബന്ധങ്ങളുടെ ഭൂപടത്തെയാണ് പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നത് എന്ന് അദ്ദേഹം വാദിച്ചു.
ചുരുക്കത്തിൽ, ഷേക്സ്പിയറുടെ ഒരു നാടകം വായിച്ച് അന്നത്തെ ഇംഗ്ലീഷ് സമൂഹത്തെ വിശകലനം ചെയ്യുന്നത് പോലെ, ബാലിനീസ് കോഴിപ്പോര് എന്ന ഒറ്റ സംഭവത്തിലൂടെ ആ സമൂഹത്തിലെ അധികാരം, സമ്പത്ത്, ലിംഗപദവികൾ, ഗോത്രബന്ധങ്ങൾ എന്നിവയെല്ലാം വായിച്ചെടുക്കാൻ ഗീർട്സിന് സാധിച്ചു. അതുകൊണ്ടാണ് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞത്, “ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ സംസ്കാരം എന്നത് അവർ സ്വയം പറയുന്ന, അവരെക്കുറിച്ചുള്ള കഥകളുടെ ഒരു ശേഖരമാണ്” എന്ന്.
ഉപസംഹാരം
സംസ്കാരത്തെ ഒരു പാഠമായി കാണുന്ന നവചരിത്രവാദ സമീപനം നരവംശശാസ്ത്രത്തെയും സോഷ്യോളജിയെയും കൂടുതൽ ജനാധിപത്യപരവും ബഹുസ്വരവുമാക്കി. ഒരു സംസ്കാരവും മറ്റൊന്നിനേക്കാൾ ഉയർന്നതോ താഴ്ന്നതോ അല്ലെന്നും, ഓരോ സമൂഹത്തിനും അതിന്റേതായ ‘ടെക്സ്റ്റുകൾ’ ഉണ്ടെന്നും അത് മനസ്സിലാക്കാൻ ആ സമൂഹത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ നിന്നുകൊണ്ടുള്ള സൂക്ഷ്മ വായനയാണ് ആവശ്യമെന്നും ഈ സിദ്ധാന്തം അടിവരയിടുന്നു. സാഹിത്യ വിമർശനത്തിലെ രീതിശാസ്ത്രങ്ങൾ എങ്ങനെയാണ് മനുഷ്യസമൂഹത്തെയും അതിന്റെ ആന്തരിക ഘടനകളെയും മനസ്സിലാക്കാൻ സഹായിക്കുന്നത് എന്നതിന്റെ ഏറ്റവും ഉജ്ജ്വലമായ തെളിവാണ് സംസ്കാരത്തെ ഗ്രന്ഥമായി കാണുന്ന ഈ കാഴ്ച്ചപ്പാട്.
തുടരും…
റഫറൻസുകൾ (References)
- Geertz, Clifford. (1973). The Interpretation of Cultures: Selected Essays. Basic Books.
- Greenblatt, Stephen. (1980). Renaissance Self-Fashioning: From More to Shakespeare. University of Chicago Press.
- Rabinow, Paul & Sullivan, William M. (Eds.). (1979). Interpretive Social Science: A Reader. University of California Press.